วันที่สองหลังจากหยางเจิ้งออกจากสถานีตำรวจ เขาก็ถูกเฉินเหยียนพาตัวไปอยู่ข้างกาย
“หลังจากนี้อย่าไปไหนทั้งนั้น ตามฉันมา ฉันทำอะไรเธอก็ทำตาม” เฉินเหยียนเอ็ด
“อาจารย์ครับ เรื่องนั้นมันก็ไม่ได้เกิดในโรงงาน ไม่เกี่ยวกับโรงงานเลยนะครับ” หยางเจิ้งอธิบายอย่างหวาดกลัว
“ไม่ว่าแกจะเกิดเรื่องที่ไหน อาจารย์ก็มีความผิดสามส่วน ผู้บังคับกองพันโจวฝากคนไว้กับฉัน แกเกิดเรื่องขึ้นมา ฉันจะได้ดีได้ยังไง?” เฉินเหยียนเบิกตาโตด้วยความโกรธ
“อาจารย์ครับ ถ้าผมทำผิดจริง อาแปะโจวก็ไม่มีทางใช้เส้นช่วยผมหรอกครับ” หยางเจิ้งก้มหน้านิ่ง เขาเพิ่งเข้าสถานีตำรวจไปแค่ครึ่งวัน แต่ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่ว
“ฉันแนะนำถังผิงไปแล้ว ให้แกย้ายออกจากห้องลู่หานเดี๋ยวนี้ไปอยู่หอผู้ช่วยของฉัน ไอ้ลู่หานนั่นมันตัวป่วน อยู่ใกล้มันไม่มีดี”
“แต่ว่า ลู่หานเขาก็ไม่ได้ผิดนะครับ ข่งเซียนเกอเป็นคนบีบบังคับเขานี่ครับ” หยางเจิ้งแย้งอย่างไม่เข้าใจ
“แกไปรู้อะไร หน้าตาหล่อเหลาของมัน แถมยังมีความสามารถ ก็เป็นต้นเหตุของเรื่องอยู่แล้ว ดูสาวโรงงานสิ แต่ละคนอยากวิ่งเข้ากองไฟกันทั้งนั้น
แต่ไอ้ลู่หานนั่นก็เป็นคนตรงไปตรงมา พูดแค่ไม่กี่คำก็ไล่คนอื่นไป เจอแม่หนูข่งเซียนเกอที่หัวรั้นแบบนี้ ต่อไปต้องเกิดเรื่องอีกแน่
แล้วแกก็เป็นคนจิตใจดี เมื่อวานช่วยตามหาข่งเซียนเกอจนเข้าสถานีตำรวจ วันหน้าไม่แน่ยังต้องไปช่วยมันสกัดพวกดอกหญ้าดอกไม้อีก
ตัวแกเองนะ นอนอยู่บ้านไม่ดีกว่าเหรอ? พวกเขาสองคนทะเลาะกัน มันเรื่องของแกด้วยรึไง?”