“แล้วก็อี้ซิน แล้วก็...ท้องของไอ้อ้วนระเบิดแตก ไส้พุงทะลักเต็มพื้น พี่ฟู่ทับอยู่บนตัวฉัน หลังของเขาดำเหมือนถ่าน มีกลิ่นหอมของเนื้อ
ฉันผลักเขาออก เขย่าตัวเขา พูดว่าเมียเขาสวยมาก เกิดลูกชายก็ได้ ลูกสาวก็ได้ เขาไม่ขยับเลย ลืมตาไม่ขึ้นแล้ว เขาไม่มีดวงตาอีกแล้ว
ฉันคลานไปหาไอ้อ้วน เอาลำไส้ ใส่มัน กลับเข้าไปในท้อง ใส่เท่าไหร่ก็ยัดกลับไปไม่ได้...
เขามาในฝันฉันบ่อย ๆ ต่อว่าฉันว่า ในท้องเขามีแต่ซาลาเปา ทำไมไม่ยัดกลับเข้าไปให้”
“โจวเหวินฮุย อย่าพูด อย่าพูดเลย” เฉี่ยวเฉี่ยวร้องไห้จนพูดแทบไม่ออก
โจวเหวินฮุยมองดวงอาทิตย์ ปล่อยให้น้ำตาอาบแก้ม พูดต่อ “พวกเขาไม่มีน้ำใจนักเลง บอกกันไว้ว่าจะเป็นพี่น้องตลอดกาลนานเทอญ กลับพากันจากไปหมด ทิ้งฉันไว้ตัวคนเดียว พวกเขาต้องหัวเราะเยาะฉันแน่ ๆ หัวเราะที่ฉันแกล้งพวกเขา แล้วก็พากันไปสู่ปรโลกพร้อมหน้า ไม่ยอมพาฉัน
จะเป็นพี่น้องอะไรกัน ฉันแกล้งพวกเขา ก็แค่ชีวิตในค่ายทหารน่าเบื่อหาความสนุกสนาน พวกเขาใจคอคับแคบกันหมด เรื่องแค่นี้ก็ทิ้งฉันแล้ว รอให้ฉันเจอพวกเขาอีกครั้ง ฉันจะชกให้หนำใจสักตั้ง”
โจวเหวินฮุยยิ้มทั้งน้ำตา “ฉันสู้ชนะพวกเขาสิบห้าคนได้สบาย พ่อฉันเป็นผู้บัญชาการกองพล พวกเขาไม่กล้าโต้ตอบเลย หลีกทางให้ฉันต่างหาก
ยิ่งหัวหน้าหมู่ เขาดูแลฉันที่สุด เขาเคยเป็นลูกน้องพ่อ สัญญากับพ่อว่าจะพาฉันกลับบ้านแบบครบสามสิบสองให้ได้
ดูเขาสิ ผิดคำสาบานเสียจริง ฉันครบสามสิบสองตรงไหน ฉันไม่มีขาแล้ว ฉันจะกลับบ้านไปทำไมกัน เขาไม่ปกป้องฉัน ถึงจะได้กลับบ้านไปแต่งเมีย
ฉันเกลียดเขา เกลียดที่เขายุ่งเรื่องของคนอื่น ใครจะอยากให้เขาเอาโชคชะตามาแลก...”
โจวเหวินฮุยเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ มือทั้งสองกำเก้าอี้ล้อแน่น เฉี่ยวเฉี่ยวรีบลุกขึ้นยืน กอดโจวเหวินฮุยไว้แน่น “ขอโทษนะ ฉันไม่น่าเปิดเรื่องนี้ ฉันผิดไปแล้ว”
โจวเหวินฮุยหมดแรงทรุดลง พึมพำกับตัวเองว่า “พวกเขาจากฉันไปหมด แต่ฉันกลับเป็นผู้กล้า ไอ้อ้วน หัวหน้าหมู่ คิดถึงพวกเขาจัง...”