“เหวินฮุย ฉันเอาคันสีฟ้านะ สวยจังเลย”
เสียงคุ้นหูดังขึ้น หลินเจี๋ยสะดุ้ง หันไปมอง เฉี่ยวเฉี่ยวตะโกนด้วยความดีใจ “ท่านพี่หลินคะ พี่ก็มาซื้อรถเหมือนกันหรือ”
หลินเจี๋ยทำตัวไม่ถูก “คือผม ขับรถไปชนเขา ชดใช้ค่าเสียหาย เป็นรถ...”
เฉี่ยวเฉี่ยวเห็นจางม่านที่อยู่ด้านหลังหลินเจี๋ย หานตานไม่อยู่ด้วย
“คุณขับรถ?” โจวเหวินฮุยก้าวไปจับมือ พลางถาม
“เมื่อก่อนตอนอยู่หน่วยทหารก็ขับเป็นแล้ว ตอนนี้มือข้างเดียวก็ขับได้ วันที่ห้าตรุษจีนปีนั้นหิมะตก อีกอย่างดื่มเหล้าด้วย ก็เลยชนคุณผู้หญิงคนนี้เข้า” หลินเจี๋ยพยายามอธิบายให้ชัดเจน
“ทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ ดื่มเหล้าแล้วขับรถอันตรายมาก”
“ใช่ ใช่ ได้ยินว่าคุณเดินได้แล้ว จริง ๆ ด้วย” หลินเจี๋ยมองขาเทียมของโจวเหวินฮุยด้วยความสงสัย
“ใช่ครับ ดูสิ เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว พี่ชายภรรยาของผมทำขึ้นเป็นพิเศษ” โจวเหวินฮุยถลกขากางเกงขึ้นให้หลินเจี๋ยดู เหมือนอวดเล็กน้อย
“ดีเลย ดีมาก” หลินเจี๋ยอิจฉาจริง ๆ ถ้ามือของเขาบ้างล่ะ
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อจางม่าน เป็นครูที่โรงเรียนประถมสอง คุณหลินขับรถชนรถฉัน ที่จริงยังขี่ได้ แต่เขายืนกรานจะชดใช้ให้คันหนึ่ง ฉันนี่ได้เปรียบมากเลยค่ะ”
จางม่านยื่นมือออกไปอย่างเปิดเผย จับมือกับโจวเหวินฮุยและเฉี่ยวเฉี่ยว
“พวกคุณเป็นวีรบุรุษทั้งนั้น น่านับถือ” จางม่านรู้สึกยกย่องจากใจจริง
“นั่นเป็นหน้าที่ของทหาร ที่หลินเจี๋ยดื่มเหล้าแล้วขับรถก็ผิดเอง ควรชดใช้” โจวเหวินฮุยยิ้มอ่อนโยนราวหยกอบอุ่น