เมื่อสอบถามเรื่องทางการเสร็จแล้ว โจวจงไห่ก็ส่งสัญญาณให้เจียงเต๋อซานออกไป เพราะเขายังมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับหลีปัว
จ้าวจินเทาไม่ได้ออกไปข้างนอก เขาเป็นญาติฝั่งพ่อแม่ของเฉี่ยวเฉี่ยว ให้เขาฟังอยู่ด้วยก็ไม่เสียหาย
โจวจงไห่เอื้อมมือดึงตัวหลีปัวที่อ่อนปวกเปียกราวกับโคลนขึ้นมา แล้วโยนลงบนโซฟา พลางถามว่า "หลีปัว เจ้ารู้จักโจวเหวินฮุยไหม"
หลีปัวสะดุ้งโหยง พยักหน้ารับ "รู้จัก"
"ข้าคือโจวจงไห่ พ่อของเขา"
หลีปัวเด้งตัวขึ้นจากโซฟา "ท่าน... ผู้บัญชาการกองพลโจวงั้นหรือ ท่านยังไม่ตายอีกหรือ"
"อืม วนเวียนอยู่หน้าประตูยมโลกอยู่รอบหนึ่งแล้วกลับมา หลีปัว ข้าอยากถามเจ้าหน่อยว่า ตระกูลโจวของข้าไปทำให้เจ้าไม่พอใจตรงไหน ลูกสะใภ้ข้าคลอดลูก เจ้าถึงกับไม่ยอมต่อสายโทรศัพท์ให้ พอเกิดอันตรายขึ้นมา ก็คือหนึ่งศพสองชีวิต เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่"
น้ำเสียงของโจวจงไห่ราบเรียบ ไม่มีทั้งความเกลียดและความแค้น
"ข้า... เพราะเฉิงเจาอิง นายหญิงนางชอบโจวเหวินฮุย ไปง้อขอคืนดีอยู่หลายครั้ง แต่โจวเหวินฮุยก็ปฏิเสธทุกครั้ง ข้าเห็นนางถูกบุตรชายของท่านทำร้ายจิตใจ ก็รู้สึกโกรธแค้น จึงใช้อำนาจหน้าที่ในมือ ตราบใดที่เป็นโทรศัพท์ของบ้านท่าน ข้าก็จะปฏิเสธไม่ต่อให้ทั้งหมด" หลีปัวก้มหน้าตอบ
"เจ้าชอบเฉิงเจาอิงหรือ"
"อืม"
นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระหรอกหรือ ถ้าไม่ใช่เพราะชอบนาง ข้าจะทำผิดพลาดจนต้องปลดประจำการก่อนกำหนดเชียวหรือ
ถ้าไม่ใช่เพราะชอบนาง ข้าจะบีบคั้นชาวนา ทุ่มสุดตัวหาเงินเชียวหรือ
"เจ้าเป็นคนมีกระดูกสันหลังดีนะ เพื่อผู้หญิงคนเดียว ไม่สนใจวินัยทหาร ไม่สนใจกฎหมาย รีดไถขูดรีดทรัพย์สินอย่างมโหฬาร ดีมากเลย ไอ้หนู ข้านับถือเจ้า แต่ว่า พอเจ้าเข้าไปข้างในแล้ว พ่อแม่ของเจ้าจะทำอย่างไรดีนะ คำถากถางดูหมิ่นของเพื่อนบ้านคงไม่น้อยเลยกระมัง