หลีปัวตื่นเต้นมาตลอดทางจนถึงตัวอำเภอ รถยิ่งขับยิ่งรู้สึกแปลก กลับไม่ใช่ทางไปพรรคตำบล
“สหายครับ ทางผิดหรือเปล่า?” หลีปัวถามอย่างสงสัย
“ไม่ไปพรรคตำบล” เจียงเต๋อซานที่นั่งข้างกายพูดเสียงเย็นชา
“แล้วจะไปไหนครับ?”
“ถึงก็รู้เอง”
ตอนนี้ หลีปัวยังไม่ตระหนักถึงปัญหาใด ๆ บางที คำพูดบางอย่างพูดในห้องทำงานไม่สะดวก เลขาธิการคงรอเขาอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ไม่นาน รถก็แล่นเข้าสถานีตำรวจประจำอำเภอ
หลีปัวเริ่มตื่นตระหนก อยากเอ่ยปาก แต่คนบนรถล้วนหน้าตาเย็นชา
เรื่องใหญ่แล้ว อำเภอตั้งกว้างใหญ่ จะมาสถานีตำรวจคุยเรื่องฉ้อราษฎร์บังหลวง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
แต่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
รัฐมนตรีกระทรวงเกษตรมาตรวจงานแค่วันเดียว ต่อให้มีความสามารถล้ำฟ้า ก็ไม่มีทางสืบรู้ความลับเล็ก ๆ ของสหกรณ์ตำบลพวกเขาได้หรอก
อย่าตื่นกลัว ไม่มีอะไรหรอก ฉันเป็นทหาร ฉันไม่ได้ฉ้อราษฎร์บังหลวง
หลีปัวปลอบใจตัวเองไม่หยุด อารมณ์ค่อย ๆ นิ่งขึ้น
เจียงเต๋อซานพาหลีปัวไปที่ห้องประชุมชั้นสอง แล้วก็ออกไป
นี่จะทำอะไร? ไม่ถามอะไรเลย ไม่พูดอะไรเลย เล่นกลยุทธ์จิตวิทยางั้นหรือ?
ฉันหลีปัวไม่กลัวที่สุดก็กลยุทธ์จิตวิทยานี่ล่ะ ในกองทัพไต่เต้าถึงผู้หมวด ก็มีความสามารถอยู่บ้าง
เจียงเต๋อซานรีบร้อนไปที่ห้องทำงาน โจวจงไห่กำลังรอเขาอยู่
“ผู้บังคับกองพันโจว คนมาแล้ว เราไม่มีหลักฐานอะไรเลย จะสอบสวนยังไง?”
แววตาที่เจียงเต๋อซานมองโจวจงไห่ กลับมีความรักใคร่เอ็นดู อย่างกับเห็นญาติสนิทที่สุด