“คุณ…จะกินอะไร?” หลังจากหยิบถ้วยชามมา เฉี่ยวเฉี่ยวถามโจวเหวินฮุยอย่างเกร็งๆ
“โจ๊กข้าวฟ่าง ปาท่องโก๋”
เฉี่ยวเฉี่ยวรีบตักโจ๊กข้าวฟ่างหนึ่งถ้วย หยิบปาท่องโก๋หนึ่งชิ้นส่งให้โจวเหวินฮุย
ไม่มีการเกรงใจ ไม่สนใจอะไร โจวเหวินฮุยกินอย่างเอร็ดอร่อย
ลั่วเหม่ยอวิ๋นกับโจวจงไห่ไม่ได้ร่วมโต๊ะด้วย เฉี่ยวเฉี่ยวกับหยางเจิ้งก็ไม่ดีจะกินก่อน ทำได้เพียงรอคอย
เพียงไม่กี่คำ โจวเหวินฮุยก็กินเสร็จ ทำเป็นไม่เห็นใคร หมุนวีลแชร์กลับเข้าห้องตัวเอง
เฉี่ยวเฉี่ยวรีบลุกขึ้น พูดว่า “ฉันกลับไปส่งคุณที่ห้อง”
มองดูน้องสาวเข็นพี่เขยจากไป หยางเจิ้งอัดอั้นจนอยากตะโกนร้อง เขาไม่อยากไปโรงงานเครื่องจักรแล้ว เขาจะพาน้องสาวกลับบ้าน
ที่บ้านอาจจน แต่อย่างน้อยน้องสาวก็ยิ้มได้ตามใจ อ้อนได้ตามใจ
การแต่งงานที่ไม่เสมอภาคเช่นนี้ ราวกับกรงขังที่กักขังน้องสาวไว้ข้างใน
ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้าน โจวเหวินฮุยไม่เคยมองน้องสาวตรงๆ เลย แล้วต่อจากนี้จะอยู่กันอย่างไร?
ลั่วเหม่ยอวิ๋นกับโจวจงไห่กลับมา เห็นหยางเจิ้งยังไม่กินอาหารเช้า จึงรีบบอก “หยางเจิ้ง กินก่อนสิ ไม่ต้องรอเรา”
ลั่วเหม่ยอวิ๋นเห็นสีหน้าหยางเจิ้งไม่ดี ก็รีบเปิดปิ่นโต ตักโจ๊กให้เขา “กินเถอะ หยางเจิ้ง ลองชิมปาท่องโก๋ดู ปาท่องโก๋ของโรงอาหารเราอร่อยมากเลย”
หยางเจิ้งรับปาท่องโก๋มาอย่างเคอะเขิน กัดไปคำเล็กๆ เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและขมขื่น
“กินข้าวเสร็จ ฉันจะไปโรงงานเครื่องจักรกับเธอ”