เกาปิง เลขาธิการสหกรณ์ตำบลลิ่วซาน ได้รับโทรศัพท์จากฟู่ซันจวิน เลขาธิการพรรคตำบล เขาจึงรีบร้อนมาที่สำนักงานพรรคตำบลทันที
"ท่านเลขา การทดลองที่หมู่บ้านต้าสุ่ย ประสบความสำเร็จมาก ชาวบ้านกระตือรือร้นกันมาก ทำไมถึงจะยกเลิกจุดสาธิตล่ะครับ"
เกาปิง เหงื่อท่วมตัว ฟู่ซันจวิน หน้าดำคร่ำเครียดกล่าวว่า "ยกเลิกจุดสาธิต หรือตำแหน่งเลขาธิการของเจ้า เลือกเอาสักอย่าง"
"ไม่นะ คือมันเกิดอะไรขึ้นครับ"
ฟู่ซันจวินโยนเอกสารกองหนึ่งไปตรงหน้า เกาปิง "ดูสิ เอกสารจากคณะกรรมการพรรคระดับเมือง หน้าที่สาม ดูให้ดี สหายบางคนทำตามอำเภอใจ เผด็จการ กลุ่มใหญ่กลายเป็นกลุ่มเล็ก กลุ่มเล็กกลายเป็นส่วนบุคคล นี่เป็นความคิดที่อันตรายอย่างยิ่ง ต้องแก้ไขข้อผิดพลาดอย่างจริงจัง ดูสิ กล่าวหาสหายบางคน แทบจะเอ่ยชื่อฟู่ซันจวินอยู่แล้ว"
เกาปิง หน้าถอดสี น้ำเสียงอ่อนลง "ท่านเลขา หมู่บ้านต้าสุ่ย เล็กๆ แค่ทำสัญญารับเหมา ทำไมถึงไปถึงในเมืองได้ครับ"
"คนอิจฉามีมากมาย เลขาธิการพรรคระดับเมืองต้องการจับเป็นตัวอย่าง สร้างผลงาน ก็เลยมาจับข้าได้พอดี"
"เช่นนั้น หมู่บ้านต้าสุ่ย แต่ละบ้านเลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ เลี้ยงกระต่าย จะให้ฆ่าทิ้งกลางคันไม่ได้นะครับ"
"คณะกรรมการพรรคระดับเมืองก็หมายความอย่างนั้น จะเชือดไก่ให้ลิงดู รื้อทิ้งให้หมด น่าสงสารหมูนั่น พึ่งต้นฤดูใบไม้ผลิ หนทางมีหญ้าเขียวขจี ลมพัดมาก็อ้วนท้วน ฆ่าทิ้งน่าเสียดาย
ข้าเกือบจะคุกเข่าแล้ว เลขาฯ ยอมไม่ฆ่าหมู ให้แต่ละบ้านเลี้ยงไป ถึงปลายปี ชดเชยค่าอาหารหมูตามน้ำหนักให้ชาวบ้าน เนื้อหมูส่งไปโรงเชือดของอำเภอ เชือดพร้อมกัน ขายให้ร้านสหกรณ์
กระต่ายทั้งหมดส่งไปแผนกเครื่องจักรกลเกษตร ให้พวกเขาเลี้ยง ชดเชยให้กระต่ายละห้าหยวน ส่วนไก่เป็ด จัดการกันเอาเอง ค่าลูกหมูและค่าลูกกระต่าย ใช้หมูกับกระต่ายหักกลบลบหนี้ ถ้าบ้านไหนติดค้างไว้ ไม่ได้ส่งมอบหมู เจ้าเลขาธิการคนนี้ต้องรับผิดชอบ"