ทุกๆ วันที่ 10 ของเดือน สหภาพแรงงานจะนำเงินเดือนและคูปองต่างๆ ของครอบครัวเฉี่ยวเฉี่ยวมาส่งถึงบ้าน
คราวนี้ เจ้าหน้าที่สหภาพแรงงานมาส่งคูปองอีกครั้ง เฉี่ยวเฉี่ยวมองดู เห็นว่าคูปองทุกชนิดลดน้อยลงไปมาก จึงถามว่า "เพื่อนร่วมงาน มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่าคะ บ้านเราคนละสามชั่งคูปองเนื้อนะคะ"
เจ้าหน้าที่สหภาพแรงงานตอบกลับด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "หยางเฉี่ยว ก่อนหน้านี้เป็นการดูแลเป็นกรณีพิเศษ ตอนนี้สหภาพแรงงานทั้งหมดจัดสรรคูปองอาหารตามระดับขั้น ผู้บังคับกองพันโจวไม่มีตำแหน่งหน้าที่ จึงสามารถจัดสรรได้ตามระเบียบผู้ป่วยเท่านั้น หนึ่งเดือนสองชั่งคูปองเนื้อ คุณเป็นครอบครัวทหาร มีเพียงครึ่งชั่งคูปองเนื้อ
ผู้อำนวยการหลัวเป็นบุคคลที่หน่วยงานส่งไปดูแลผู้บังคับกองพันโจว เธอคงเงินเดือนประจำตำแหน่งไว้ คูปองอาหารจึงน้อยลง มีแค่หนึ่งชั่ง โจวเหวินฮุยมีตำแหน่งในประจำการ ได้สามชั่งคูปองเนื้อ รวมทั้งหมดหกชั่งครึ่ง คุณช่วยตรวจสอบดูว่าถูกต้องไหม"
เฉี่ยวเฉี่ยวมองดูอีกครั้ง ก็เป็นหกชั่งครึ่งคูปองเนื้อจริงๆ
"คูปองอื่นๆ ก็ลดน้อยลงเช่นกัน หยางเฉี่ยว เราทำได้เพียงทำตามกฎเกณฑ์ คุณโปรดทำความเข้าใจด้วยนะ สวัสดิการของผู้บังคับกองพันโจวและผู้อำนวยการหลัว ช่วงหลังอาจจะยังลดลงอีก"
"ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"
"ถ้าอย่างนั้นพวกคุณยุ่งไปก่อน ฉันลาละ"
คนยังไม่ทันเดินไป ชาก็เริ่มเย็นแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยวถือคูปองที่ลดลงครึ่งหนึ่ง ความเศร้าพลุ่งพล่านในจิตใจ
"เฉี่ยว อย่าเศร้าไปเลย เหวินฮุยหาเงินได้ ถ้าแย่ที่สุดเราก็ไปซื้อเนื้อในตลาดมืด"
"ไม่แปลกที่เหวินฮุยรีบไปกล่าวสุนทรพจน์ สังคมมนุษย์เขามองทะลุกว่าฉันอีก แม่จ๋า ฉันแค่ไม่สบายใจ"