กับข้าวมื้อค่ำที่อุดมสมบูรณ์ หยางเจิ้งรู้สึกเกร็ง ๆ ไม่เป็นตัวของตัวเอง
เฉี่ยวเฉี่ยวคิดอะไร เขาเข้าใจดี ในเมื่อมีเงื่อนไขพร้อม เธอก็จะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้พี่ชาย
ทว่าเขากลัวว่าโจวเหวินฮุยจะเข้าใจผิดว่าเฉี่ยวเฉี่ยวเอาแต่พวกพ้องของตัวเอง สามีภรรยาจะเกิดรอยร้าวในใจ
คนเราจะจนได้ แต่จะไร้ซึ่งความทะนงตนไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นจะเพิ่มแรงกดดันให้เฉี่ยวเฉี่ยวไม่ได้
โจวเหวินฮุยมองออกว่าหยางเจิ้งอึดอัด จึงพูดอย่างเปิดอกว่า "กุ้งน่ะหาซื้อไม่ง่ายเลยนะ พวกเราไปร้านกับข้าวตั้งหลายหน ไม่เคยมีกุ้งสักที"
พวกคุณไปร้านกับข้าว? คุณก็ไปร้านกับข้าวด้วย?
เห็นหยางเจิ้งสงสัย โจวเหวินฮุยจึงว่า "เฉี่ยวเฉี่ยวเข็นฉันไปซื้อกับข้าว ไปส่งจดหมาย ชมตะวันคล้อยต่ำ โผบินไปกับนกนางแอ่น"
"แสงสนธยากับนกเดียวดายโผบินไปด้วยกัน สายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงกับฟ้าสีเดียวกัน?" หยางเจิ้งหลุดปาก
โจวเหวินฮุยหัวเราะ "วันนั้นที่เราเห็นเป็นนกนางแอ่นจริง ๆ นะ แล้วก็ไม่มีสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงกับฟ้าเป็นสีเดียวกันด้วย"
เฉี่ยวเฉี่ยวตักข้าวออกมา ถามว่า "พวกคุณหัวเราะอะไรกัน?"
หยางเจิ้งเม้มปากยิ้ม "ไม่ได้หัวเราะอะไรหรอก มากินข้าว กินข้าวกัน"
เฉี่ยวเฉี่ยวคีบกับข้าวให้พี่ชาย คีบให้โจวเหวินฮุย แล้วก็คีบให้พี่ชายอีก
เธอแทบอยากให้พี่ชายกินขาหมูทั้งหม้อใหญ่เสียให้หมด
หยางเจิ้งห้าม "เฉี่ยวเม่ย เธอกินบ้าง พี่ชายกินไปเยอะแล้ว"
"ฉันอ้วนขึ้นตั้งเยอะ พี่ชายผอมลง"
"ผอมจะเป็นไรไปล่ะ สุขภาพดีก็พอ พวกเราเข้างาน ไม่ก็นั่งยอง ๆ กับก้ม ๆ เงย ๆ พวกคนงานไม่มีใครอ้วนสักคน อ้วนเกินไปนั่งยองก็ยองไม่ลง"