กินข้าวเที่ยงเสร็จ เฉี่ยวเฉี่ยวก็ยกมะเขือเทศคลุกน้ำตาลมาให้หนึ่งชาม
หยางเจิ้งเกรงใจ โอนให้โจวเหวินฮุยกิน โจวเหวินฮุยกินทุกวัน จนแทบอ้วกทิ้ง กว่าจะมีคนมากินแทนให้ได้สักคน เขาไม่มีทางยอมกินเด็ดขาด
จำใจ หยางเจิ้งเลยกินจนหมดคนเดียว แม้แต่น้ำเชื่อมก็ซดเกลี้ยง
โจวเหวินฮุยรีบสั่งเฉี่ยวเฉี่ยวทันที "เร็ว รีบคลุกให้อีกชาม ให้หยางเจิ้งไว้กินตอนบ่าย"
ให้ดีก็จัดการมะเขือเทศทั้งสวนให้หมดเลยยิ่งดี
"มะเขือเทศผัดไข่ก็อร่อยนะ ผมเคยกินที่บ้านเพื่อนร่วมงาน"
"มะเขือเทศก็อร่อย ไข่ก็อร่อย เอามาผัดรวมกันสิ้นเปลืองของ" เฉี่ยวเฉี่ยวแย้ง
"มะเขือเทศเยอะแยะ กินแบบคลุกน้ำตาลทุกวัน ยังไงก็เบื่อ ฉันว่าโจวเหวินฮุยก็ไม่ค่อยชอบกินแล้วล่ะ" หยางเจิ้งหัวเราะ
เฉี่ยวเฉี่ยวชำเลืองมองโจวเหวินฮุยแวบหนึ่ง แล้วว่า "เขาชอบกินมากนะ กินวันละสองชาม"
"ผมไม่กินจะได้เหรอ คุณบอกว่าดีต่อร่างกาย ไม่ขึ้นผดผื่น ก็จนปัญญาไม่ใช่เหรอ"
โจวเหวินฮุยพึมพำเบาๆ เขาไม่กล้าพูดเสียงดังแล้ว คราวก่อนทำเฉี่ยวเฉี่ยวโกรธ สัมพันธภาพตึงเครียดไปหมด
"ถ้าอย่างนั้น เย็นนี้ทำมะเขือเทศผัดไข่"
หยางเจิ้งยิ้มละมุน เขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงความเปลี่ยนแปลงระหว่างโจวเหวินฮุยกับเฉี่ยวเฉี่ยว
ทั้งคู่ยังพูดกันไม่มาก แต่ตอนโจวเหวินฮุยยืนขึ้น เฉี่ยวเฉี่ยวขอบตาแดงก่ำ เธอดีใจให้โจวเหวินฮุย
โจวเหวินฮุยไม่ชอบกินมะเขือเทศ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ เขากำลังเอาใจเฉี่ยวเฉี่ยว
โดยเฉพาะเฉี่ยวเฉี่ยว จากเมื่อก่อนที่ประหม่าเก้กัง กลับมาคล่องแคล่วรับมือทุกอย่างได้ดี เห็นได้ชัดว่าเธอปรับตัวเข้ากับชีวิตในตระกูลโจวได้แล้ว