“เฉี่ยวเฉี่ยว พ่อแม่สามีเธอไม่อยู่บ้านเหรอ”
“อืม พ่อไปเมืองเอกแล้ว แม่ก็มีผ่าตัด อายุมากแล้วแท้ ๆ กลับยุ่งกว่าพวกเราวัยหนุ่มสาวเสียอีก”
“อวี๋ฝูมาช่วยงานที่บ้านเธอตลอดเลยหรือ”
“เปล่าหรอก เมื่อไม่กี่วันก่อนบ้านไม่ใช่เกิดเรื่องขึ้นหรือ พี่หูบาดเจ็บ ยังอยู่โรงพยาบาล อวี๋ฝูถูกยืมตัวมาช่วยงานไม่กี่วัน อีกสักพักกินข้าวที่บ้านเรานะ ฝีมือทำกับข้าวของอวี๋ฝูอร่อยมาก”
“บ้านเธอเกิดอะไรขึ้น เด็กหลายคนสำคัญจะตาย พี่เลี้ยงทำไมไม่ระวัง”
ในที่สุดก็เข้าเรื่องเสียที หานตานถามด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความห่วงใย
“โทษพี่หูไม่ได้หรอก เฉลียวกลางวันแสก ๆ กลับมีคนกล้าจับเด็กไป ช่างน่ากลัวเหลือเกิน ดีที่เสี่ยวเหวยไม่เป็นอะไร” พูดขึ้นมา เฉี่ยวเฉี่ยวก็ยังตื่นตระหนกไม่หาย
“บ้านเธอ… ไม่ได้ไปมีปัญหากับใครใช่ไหม”
“ไม่มี ไม่มีหรอก เป็นนักโทษแหกคุกหลบหนี บังเอิญมาพบเข้า”
พ่อสามีบอกว่า ความจริงเรื่องเสี่ยวเหวยถูกลักพาตัว ห้ามแพร่งพรายออกไป อู๋เจิงไคเป็นลูกชายของนายพล รู้กฎหมายแต่กลับฝ่าฝืน ผลกระทบต่อสังคมไม่ดี
“ฉันอ่านหนังสือพิมพ์ เห็นเหวินฮุยเป็นคนอุ้มเด็กไว้ต๊าย ตกใจหัวใจเต้นรัว เลยเป็นห่วงว่าจะมาเยี่ยมเธอ”
“ขอบคุณนะคะ พี่หาน สบายดีไหมคะ”
“สบายดี พอมีลูกแล้ว หลินเจี๋ยก็เปลี่ยนไป แม่สามีก็ดีกับฉันด้วย ที่บ้านฉันมีคูปองเนื้อเดือนละหกเจ็ดชั่ง หลินเจี๋ยเป็นหัวหน้าแผนก มีแต่คนมาประจบประแจงเขา ทุกเดือนยังได้คูปองเนื้อกลับมาอีก กินเท่าไหร่ก็ไม่หมด” หานตานมีท่าทีภาคภูมิใจ
“มิน่าล่ะ ห้าวห้าวถึงได้ตัวแน่นหนาอย่างนี้ ได้กินดีนี่เอง”