“แยกขวามือไปอีกห้าร้อยเมตร ก็ถึงที่ทำการไปรษณีย์แล้ว”
โจวเหวินฮุยได้รับอิทธิพลจากเฉี่ยวเฉี่ยว จึงบอกเส้นทางโดยอัตโนมัติ
เลี้ยวขวา เดินสวนกับกลุ่มคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่ง
พวกเขาชูธงแดง ตะโกนคำขวัญ เดินแถวกันมาอย่างเป็นระเบียบ
เฉี่ยวเฉี่ยวตกใจจนรีบผลักโจวเหวินฮุยหลบข้างทาง ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อไหลเป็นทาง
ในฝูงชน มีชายชราคนหนึ่งสวมหมวกสีขาวทรงสูง เฉี่ยวเฉี่ยวพลันนึกถึงคุณปู่ขึ้นมา หัวใจบีบรัดแน่น
รอให้กลุ่มคนผ่านไป โจวเหวินฮุยจึงหันมาถาม “เธอกลัวมากหรือ”
“ถ้าในนั้นมีคนที่เธอรักที่สุด เธอจะกลัวไหม”
“คุณปู่ของเธอหรือ”
“ใช่ ปู่ของฉันเป็นแค่ครูโรงเรียนเอกชนในยุคสามสิบสี่สิบ ถูกจับไปเดินขบวนประจานบ่อยๆ พอได้ยินคำขวัญพวกนี้ ฉันก็ประหม่า”
นี่คือความกลัวที่ฝังลึก โดยเฉพาะช่วงสองปีแรกของการปฏิวัติ คุณปู่มักถูกคนจับตัวไปกลางดึก ส่งไปที่อำเภอ
เจ็ดปีเต็มแล้ว หลังของคุณปู่โก่งงอ จิตวิญญาณห่อเหี่ยว และความกล้าแตกสลาย
คนในครอบครัวของพวกเขา ใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ในหมู่บ้าน
“สถานการณ์จะค่อยๆ ดีขึ้น ข้อผิดพลาดย่อมได้รับการแก้ไข” โจวเหวินฮุยมีแววตามุ่งมั่น
“คุณหมายถึง การเคลื่อนไหวจะยุติลงหรือ”
“แน่นอน”
“ตายละ ถุยๆ คุณอย่าพูดมั่วสิ พูดกับฉันสองคนก็พอ ถ้าใครได้ยินเข้า เราทั้งคู่จะมีเรื่องไม่เข้าเรื่อง”
เฉี่ยวเฉี่ยวเข็นรถเข็นเดินต่อไป สายตาคอยสอดส่องไปทั่ว กลัวว่าจะมีคนแถวนั้นได้ยินบทสนทนาของพวกเขา
“เธอกลัวอะไรกัน เขตทหารมีสหายเก่าหลายท่านที่ชื่อเสียงได้รับการกอบกู้แล้ว”