เต้าหู้ทอดหนึ่งถ้วย ผัดกะหล่ำปลีหนึ่งถ้วย หอมกรุ่นน่ารับประทาน
ครอบครัวโจวน่าจะเป็นคนทางใต้ ชอบกินข้าวจ้าวเป็นพิเศษ
ยังมีขนมปังข้าวโพดที่กินเหลืออีกสองอัน เฉี่ยวเฉี่ยวตั้งใจจะกินมัน
กับข้าววางบนโต๊ะ เฉี่ยวเฉี่ยวเดินเข้าไปในห้องนอน
โจวเหวินฮุยหลับไปแล้ว คิ้วขมวดแน่น หางตายังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิท
เฮ้อ ความเจ็บปวดที่สุดในโลกนี้ ก็คือความรักที่ไม่มีวันสมหวังกระมัง?
เฉี่ยวเฉี่ยวนึกถึงจ้าวจินเทา เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอชอบ โชคดีที่ทั้งคู่ไม่ทันได้เปิดเผยความรู้สึก มิฉะนั้นก็คงทุกข์ทรมานเหมือนโจวเหวินฮุยกับเฉิงเจาอิง
"โจวเหวินฮุย ตื่นมากินข้าวได้แล้ว" เฉี่ยวเฉี่ยวเรียกเบา ๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง โจวเหวินฮุยก็ลืมตา พึมพำอย่างเลื่อนลอยว่า "เจาอิง ทำไมเธอไม่กลับบ้าน?"
เฉี่ยวเฉี่ยวกระชากผ้าห่มของโจวเหวินฮุยออก "เธอน่ะหลับมาได้สองชั่วโมงแล้วนะ ฉันจะอุ้มเธอไปเข้าห้องน้ำ แล้วค่อยกินข้าว อากาศเย็น กับข้าวก็จะเย็นเร็ว"
พูดพลางก็อุ้มโจวเหวินฮุยขึ้นอย่างคล่องแคล่ว วางเขาลงบนรถเข็น แล้วเข็นไปห้องน้ำ
โจวเหวินฮุยได้สติแล้ว ไม่ใช่เฉิงเจาอิง เธอจากไปแล้ว ไม่มีวันกลับมาอีก
หลังจากเข้าห้องน้ำ ล้างมือ เข็นมาที่โต๊ะอาหาร เฉี่ยวเฉี่ยวเลื่อนข้าวจ้าวกับเต้าหู้มาใกล้ตัวโจวเหวินฮุยแล้วถามว่า "เธอมีปากกาไหม?"
"ปากกา?"
"ใช่แล้ว ฉันจะเขียนจดหมายไปหาพ่อแม่กับเจิ้งเฟิ่งหลิน แม่ฉันบอกว่าเขียนเสร็จแล้วให้ส่งผ่านพี่ซ่งหมิง แต่พี่ซ่งหมิงไปกรมทหารแล้ว ฉันกับเธอจะไปส่ง ที่ทำการไปรษณีย์อยู่ไหนน่ะ?"
"เธอไปคนเดียวเถอะ ฉันไม่ไป"