พวกผู้หญิงง่วนอยู่กับการทำกับข้าว ส่วนผู้ชายนั่งบนเตียงอิฐใหญ่ล้อมวงอยู่รอบโจวเสี่ยวเหวย พากันยิ้มไม่หุบ
คุณปู่เพิ่งได้เจอหลานตัวน้อยเมื่อวาน รักไม่ปล่อย แต่จนใจที่เจ้าตัวเล็กไม่ยอมเข้าใกล้
คุณตาพึ่งได้เจอหลานตัวน้อยวันนี้ ยิ่งไม่คุ้น เจ้าตัวเล็กไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ได้แต่ซุกหน้าเข้ากับอกของโจวเหวินฮุย
โจวจงไห่โมโห คว้าตัวโจวเสี่ยวเหวยขึ้นมา ดุด่าว่า “เจ้าตัวเล็กจะคอยหลบทำไม คุณปู่ไม่ใช่เสือสักหน่อย”
โจวเสี่ยวเหวยไม่ยอมใจอ่อนร้องไห้จ้าขึ้นมา ทำเอาหัวใจปั่นป่วน ต้องจำใจส่งคืนให้โจวเหวินฮุย โจวเสี่ยวเหวยถึงหยุดร้องทันที
คุณตาปรบมือชมเปาะ “หลานตัวเล็กของเราไม่ธรรมดาจริงๆ สู้ก็ได้ ถอยก็ได้ ต่อไปต้องเป็นใหญ่เป็นโตเหมือนปู่ของเขาแน่”
คำชมทำให้โจวจงไห่หัวเราะจนลั่น
ตระกูลหยางที่ว่ากันว่าแม่สื่อตายไปแล้ว ได้ยินข่าวว่ากลับมาเป็นๆ ชาวบ้านก็พากันมามุงดูอยู่รอบนอกบ้านดินกันอย่างสนุกสนาน
“ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วเหรอ”
“ที่ไหนตาย แค่หมดสติไม่ฟื้น ไม่เห็นหรือไงว่าฟื้นแล้ว”
“ดวงชะตาแข็งจริง สลบไปตั้งปีแล้วกลับฟื้นมาได้อีก”
“ได้ยินว่าส่งตัวไปรักษาที่เมืองนอก เครื่องบินไปเครื่องบินมา ฉันยังไม่เคยเห็นเครื่องบินเลยด้วยซ้ำ”
“แม่สื่อตระกูลหยางกลับมาแล้ว จะให้พวกเราเลี้ยงหมูอีกได้ไหม”
“อย่าพูดถึงเรื่องเลี้ยงหมูเลย ถึงจะเอามีดมาจี้บังคับฉัน ฉันก็ไม่ยอมเลี้ยงแล้วล่ะ ขาดทุนยับเลย ได้เงินค่าอาหารมาแค่ยี่สิบหยวน”
“ไม่เห็นเหรอว่าได้เครื่องในหมูมาด้วย ปีใหม่ปีนี้ก็มีกับข้าวเพิ่มจากปีก่อนตั้งสองอย่างนะ”
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวเห็นชาวบ้านยืนอยู่ข้างนอกรั้วที่พังครึ่งๆ ก็ตะโกนทักด้วยน้ำใจ “อาเสี่ยว เข้ามานั่งข้างในสิจ๊ะ”
“ไม่เข้าไปดีกว่า เธอยุ่งๆ อยู่ ทำกับข้าวเสร็จแล้วค่อยมาคุยกันที่บ้านนะ”