ภรรยาอาจารย์พาหงหงไปโรงเรียนแล้ว อาแปะเพิ่งกลับจากกะดึกยังไม่ตื่น เฉินเหยียนและหยางเจิ้งนั่งดูแบบแปลนอยู่ในห้องนั่งเล่นเป็นชั่วโมง
หยางเจิ้งเห็นเฉินเหยียนขมวดคิ้วแน่น ก็ถามอย่างระมัดระวังว่า "อาจารย์ครับ ทำได้ไหม"
เฉินเหยียนพยักหน้า "ทำได้ ปูนปลาสเตอร์โรงพยาบาลมี ข้าหาได้ ส่วนเรซินยุ่งยากหน่อย เจ้าไม่ได้จะไปรายงานตัวที่ฝ่ายโรงงานหรือ ไปถามถังผิงดู เขามีวิธี"
"ทำได้จริงหรือครับ" หยางเจิ้งตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ
"เจ้าก็เชื่ออาจารย์สิ ช่างฟิตระดับแปด ไม่ใช่แค่ลมปาก การหล่อแบบเป็นงานละเอียด หลังไหว้พระจันทร์เราก็เริ่มลงมือ"
"ดีครับ ขอบคุณอาจารย์ ขอบคุณอาจารย์"
"ขอบคุณอะไรกัน เขาเป็นวีรบุรุษ เรามีหน้าที่ช่วยให้เขายืนขึ้นได้ ไป ไป ไปทำงานเถอะ สายไปชั่วโมงครึ่งแล้ว แบบแปลนวางไว้ที่นี่ก่อน เย็นนี้กลับบ้านค่อยว่ากันอีกที"
"ครับอาจารย์ ผักดองขวดเล็กพวกนี้ท่านเอาไปที่โรงงานนะครับ ผมไปฝ่ายโรงงานก่อน"
"ได้เปรียบพวกเด็กเปรตพวกนั้นแล้ว"
ถังผิงต้อนรับหยางเจิ้งอย่างอบอุ่น ซักถามถึงการเรียนอย่างละเอียด แล้วพูดว่า "เดี๋ยวเจ้าไปแผนกการเงิน รับเงินเดือนสองเดือนกับเบี้ยเลี้ยงไปทำงานต่างถิ่นมา แล้วก็อีกเรื่อง หัวหน้ากะสามของแผนกรีดเหล็กถูกย้ายไปเป็นรองหัวหน้าแผนกหลอมเหล็กแล้ว เจ้าจะรับตำแหน่งหัวหน้ากะสามแทน"
หยางเจิ้งชะงัก "ผู้จัดการโรงงานถัง เป็นไปได้อย่างไรครับ ผมเข้าโรงงานมาแค่ครึ่งปี"
"ที่เลือกเจ้าเป็นหัวหน้ากะ ไม่ใช่ข้าตัดสินใจคนเดียว ข้าไปถามอาจารย์เฉินมา เขาประเมินเจ้าสูงมาก"
อาจารย์เฉินก็คือเฉินเหยียน อาจารย์แท้ ๆ ของหยางเจิ้ง เขาจะบอกว่าไม่ดีได้อย่างไร