โจวเหวินฮุยและหยางเจิ้งดื่มตั้งแต่ข้าวเย็นยันปิดไฟ ไหเหล้าสองไหหมดเกลี้ยง
โจวเหวินฮุยเรียกพี่ใหญ่ทีหนึ่ง หยางเจิ้งเรียกน้องชายทีหนึ่ง เพื่อเป้าหมายเดียวกัน จากที่ตอนแรกไม่ถูกชะตากัน กลับกลายเป็นเพื่อนสนิทที่สุด
เฉี่ยวเฉี่ยวไม่ห้าม ปล่อยให้พวกเขาดื่มให้เต็มที่ ความบาดหมางของลูกผู้ชาย เหล้าช่วยสลายได้
โจวเหวินฮุยพอดื่มเหล้าแล้วชอบพูดเพ้อเจ้อ แต่ครั้งนี้ ไม่เอ่ยถึงเฉิงเจาอิงสักคำ
"เฉี่ยวเฉี่ยว เราต้องมีลูกสองคน คนโตเป็นลูกชาย คนที่สองและสามเป็นลูกสาว"
"ทำไมคนโตจะเป็นลูกสาวไม่ได้ล่ะ"
"ลูกสาวต้องมีพี่ชายสิ ไม่งั้นใครจะปกป้องพวกเธอ ดูพี่ชายเธอสิ ทำให้ฉันซึ้งใจจริง ๆ"
"ตั้งแต่เล็กจนโต พี่ชายฉันรักฉันมาตลอด"
"เขาอุตส่าห์ทุ่มเทช่วยฉันทำขาเทียม ไม่ใช่บุญคุณของฉัน แต่เป็นบุญคุณของเธอ"
"พูดไร้สาระ เขาเคารพเธอมากนะ เธอเป็นฮีโร่"
"ฮีโร่เป็นเกียรติยศ เป็นสิ่งที่มองเห็นได้ เหมือนพ่อของฉัน ใคร ๆ เห็นก็เรียกผู้บัญชาการกองพลโจวด้วยความเคารพ แต่คนที่ดูแลท่านด้วยรักเหมือนญาติแท้ ๆ เกรงว่ามีแค่ทหารรับใช้ใกล้ตัวไม่กี่คน"
"พี่ซ่งหมิงเป็นทหารรับใช้ของพ่อหรือ"
"ใช่ หลิวซงหมิงใกล้จะเป็นลูกชายท่านแล้ว"
"มิน่าล่ะพี่ซ่งหมิงพูดกับเธอไม่ถึงกับนอบน้อมเหมือนอวี๋ฝู"
"เขาน่ะเหรอ ตอนที่ฉันยังไม่เป็นฮีโร่ พอฉันทำผิด เขาก็ช่วยพ่อวิ่งไล่ตี แต่พอฉันเสียขา ก็เกรงใจขึ้นมาก ห่างเหินขึ้นมาก ตั้งแต่กลับมาจากแนวหน้า เพื่อนหลายคนก็ห่างเหินกับฉัน พวกเขากลัวว่าจะเผลอพูดอะไรไปสะกิดใจฉัน" โจวเหวินฮุยจับมือของเฉี่ยวเฉี่ยว แล้วพูดอย่างอาลัยอาวรณ์