หยางเจิ้งไปที่โรงงานเพื่อรับของบรรเทาความร้อน ถั่วเขียวตั้งห้าชั่ง น้ำตาลทรายขาวห้าชั่ง ที่หมู่บ้านต้าสุ่ย นับเป็นของดีหายาก
น่าเสียดายที่น้ำอัดลมต้องคืนขวด ไอติมละลายง่าย ไม่อย่างนั้นหยางเจิ้งคงต้องเอากลับบ้านเกิดให้ปู่ย่าพ่อแม่ได้ชิม
วันนี้ไม่ต้องทำงาน หยางเจิ้งเตรียมเอาของไปเก็บที่หอพัก แล้วจะไปเดินร้านสหกรณ์ นอกจากจะซื้อเสื้อเชิ้ตสีขาวให้จ้าวจินเทาแล้ว ยังอยากซื้อเสื้อผ้าให้พ่อแม่ปู่ย่าด้วย
เสื้อผ้าที่ร้านสหกรณ์ต้องใช้คูปองผ้า สองเดือนนี้เก็บได้บ้าง ไม่รู้จะพอไหม
เพิ่งถึงประตูโรงงาน ก็เจอหลิวต้าเป่าเดินสวนมา
"เฮ้ย เฮ้ย หยางเจิ้ง นายกลับมาแล้วเหรอ?" หลิวต้าเป่าวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ทักทายอย่างดีใจ
"ใช่ครับ เมื่อวานกลับมา วันนี้ได้พัก มารับของ" หยางเจิ้งยิ้ม ยกของสองถุง ดูเก้อเขินมาก
"ฉันช่วยนายถือกลับไปนะ"
"ไม่ได้หรอก คุณทำงานอยู่"
"ไม่เป็นไร มีคนเฝ้าอยู่ หอพักแค่ไม่กี่ก้าวเอง เดี๋ยวก็ถึง มา ฉันถือถั่วเขียวให้"
หลิวต้าเป่าใจร้อนเกินไป หยางเจิ้งไม่มีทางปฏิเสธ
"วันไหว้พระจันทร์ไปบ้านฉันฉลองด้วยกันนะ" หลิวต้าเป่าชวน
"ไม่ครับไม่ดีกว่า ผมนัดกับน้องสาวไว้แล้ว จะกลับบ้านเกิดฉลอง วันหยุดครึ่งปีแล้วไม่ได้กลับ คิดถึงบ้านมาก" หยางเจิ้งพูดตามจริง
"นั่นสินะ ถ้าจะกลับบ้าน ก็ไม่รั้งนายแล้ว หยางเจิ้ง เก่งมากนะ ได้ข่าวว่าได้เลื่อนเป็นหัวหน้ากะสามแล้ว"
"ก็ค่อนข้างเหนือความคาดหมายครับ ผมเพิ่งไปรายงานตัวที่ฝ่ายโรงงานวันนี้ถึงได้รู้"