ประตูห้องนอนถูกผลักเบา ๆ หัวเล็ก ๆ โผล่เข้ามา: "แม่จ๋า พวกแม่ดูอะไรอยู่เหรอ"
"เสี่ยวหย่ง เข้ามาเร็ว น้องชายจ้ะ" หลี่หงเสียโบกมือยิ้มแย้ม เสี่ยวหย่งเดินเขิน ๆ เข้าไปในห้องนอน
"น้องชายขาวอ้วนจังเลย" หลี่หงเสียจูงมือเสี่ยวหย่งให้สัมผัสแก้มของห้าวห้าว
"หนูชอบน้องสาวครับ แม่ เมื่อก่อนแม่คลอดน้องสาวไปไหนแล้ว" เสี่ยวหย่งวัยหกขวบถาม
"หนู หนูพูดอะไรเหลวไหล ใครบอกหนู แม่ไม่ได้ท้องอะไรเลย" หลี่หงเสียร้อนรนรีบขัดจังหวะ
"คุณยายบอกครับ คุณยายว่าแม่จะให้หนูมีน้องสาว" เสี่ยวหย่งมองหลี่หงเสียงงง ๆ
"ดูแม่ของเธอเถอะ พูดไปเรื่อย เสี่ยวหย่งจ๊ะ คราวหน้าแม่จะให้น้องสาวของบ้านเราเอง น้องชายคนนี้เป็นของอาแปะใหญ่จ้ะ"
หลินจวินขึงตาใส่หลี่หงเสียอย่างไม่พอใจ แม่ยายพูดอะไรต่อหน้าเด็กได้ยังไง
"แม่ครับ บ้านอาแปะใหญ่มีขนมเยอะ หนูอยากไปบ้านอาแปะใหญ่"
"ใครบอกหนูอีกล่ะ"
"คุณย่าครับ คุณย่าบอกว่าอาแปะใหญ่เป็นวีรบุรุษ มีขนมกิน มีเนื้อกิน น้องชายเลยขาวอ้วน"
น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของเสี่ยวหย่งทำให้หลี่หงเสียอดใจหายไม่ได้ เธอดึงลูกชายผอม ๆ เข้ามากอดพลางพูดว่า "เสี่ยวหย่ง แม่ขอโทษ อีกสองวันแม่จะไปร้านสหกรณ์ซื้อขนมให้หนูกินนะ"
หลี่หงเสียกับหลินจวินเป็นกรรมกรทั้งคู่ ครอบครัวสามคน หนึ่งเดือนมีคูปองเนื้อแค่ครึ่งโล แม่สามีขอบัตรครึ่งโลทุกสองสามวัน หลี่หงเสียไม่อยากให้ ให้นางไปขอที่บ้านพี่สะใภ้ใหญ่ แต่แม่สามีกลับว่า คูปองเนื้อบ้านพี่สะใภ้ใหญ่ ก็ไม่ใช่ให้ลูกชายเธอกินหรือ พูดจนหลี่หงเสียจนมุม
ลูกชายคนโตขาดสารอาหาร ลูกชายคนเล็กอ้วนเหมือนตุ้มถ่วง มีพ่อแม่เดียวกันแต่ชะตาต่างกัน