“เซี่ยวเหมย ในเมื่อเจ้ายินดีมาอยู่บ้านข้า ต่อไปพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว คำพูดไม่เพราะบางอย่าง ข้าก็ต้องบอกไว้ก่อน” ลั่วเหม่ยอวิ๋นนั่งลงที่ขอบเตียง พลางส่งสัญญาณให้หูเซี่ยวเหมยนั่งด้วย
“ท่านว่ามาเถิด” หูเซี่ยวเหมยนั่งลง ดูตื่นเต้นเล็กน้อย
“ท่านโจวทำงานอยู่ในเมืองเอก ย่อมมีผู้มาเยี่ยมเยียนถึงบ้าน หากไม่มีคำสั่งจากพวกเรา เจ้าเพียงบอกว่า ในบ้านไม่มีผู้ใด ไม่สะดวกให้เข้า หากเป็นแขกคนสำคัญ พวกเราจะบอกเจ้าก่อน”
“เจ้าค่ะ!”
“พวกเราไปทำงานก็ไปทำงาน ไปเรียนก็ไปเรียน ปกติในบ้านไม่มีใคร ตอนเช้าเจ้าพาเสี่ยวเหวยไปซื้อกับข้าว เวลาอื่น อย่าออกไปข้างนอก”
“เจ้าค่ะ”
“หน้าที่หลักของเจ้าคือดูแลเสี่ยวเหวย ทำอาหารของพวกเจ้าสองคน ตอนเย็นข้ากลับมาทำเอง”
“พี่ลั่ว ข้าทำอาหารเย็นได้นะเจ้าคะ”
“เช่นนั้น หลังข้าเลิกงานกลับบ้าน ข้าจะดูแลเสี่ยวเหวย เจ้าทำอาหาร? ฝีมือทำอาหารของเจ้า อร่อยจริงแท้”
“ตอนเสี่ยวเหวยหลับกลางวัน ข้าก็เตรียมกับข้าวไว้ได้แล้ว เพียงแค่ดูแลเด็ก พวกท่านให้ค่าจ้างสูงนัก ข้าเกรงใจ”
“เซี่ยวเหมย เจ้าก็เป็นคนจริงใจ ในครอบครัวเดียวกันไม่ต้องพูดจาอ้อมค้อม พวกเราทำด้วยกัน ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน” ลั่วเหม่ยอวิ๋นยิ่งชอบหูเซี่ยวเหมยมากขึ้น
“ถูกแล้ว ข้อสำคัญที่สุด เรื่องทุกอย่างในบ้านนี้ อย่าเอาไปบอกคนนอก งานของท่านโจวค่อนข้างพิเศษ เจ้าก็พูดไม่ชัดเจน อย่าส่งข่าวแล้วเกิดปัญหา”
“เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจดี พี่หลิวเคยบอกข้าไว้นานแล้วว่า ครอบครัวท่านเป็นขุนนางใหญ่ พูดจาทำอะไรต้องรู้กาลเทศะ”
“ก็ไม่ถึงกับเป็นขุนนางใหญ่ ล้วนทำงานรับใช้ประชาชนทั้งนั้น เจ้ามาที่ห้องรับแขก คูปองอาหารและเงินอยู่ในห้องรับแขก”