โจวเหวินฮุยมองเฉิงเจาอิงอีกครั้ง แววตาฉายความรำคาญยิ่งกว่าเดิม “เฉิงเจาอิง เลิกวุ่นวายได้แล้ว ผมกับเฉี่ยวเฉี่ยวไม่เพียงมีสัมพันธ์เยี่ยงสามีภรรยา แต่ยังมีลูกด้วยกันแล้ว คุณเป็นคนดีเยี่ยม ควรไปแสวงหาความสุขของตัวเอง ไม่ใช่ทุ่มเทเรี่ยวแรงกับความฝันลม ๆ แล้ง ๆ”
“ฝันลม ๆ แล้ง ๆ งั้นหรือ โจวเหวินฮุย ฉันน่ะนะฝันลม ๆ แล้ง ๆ คุณไปแนวหน้า ฉันเป็นห่วงคุณนับวันนับคืน คุณบาดเจ็บกลับมา ฉันไม่เคยคิดเป็นอื่นเลย เรารักกันด้วยความสมัครใจ ก่อนหน้านี้คุณยังบอกว่า เมื่อคุณกลับมาจะแต่งงานกับฉัน มาวันนี้กลับกลายเป็นความฝันลม ๆ แล้ง ๆ ไปเสียได้ เพื่อหนีจากความรู้สึก คุณเอาผู้หญิงบ้านนอกคนนี้มาให้ฉันขายหน้าอย่างนั้นหรือ”
เฉิงเจาอิงพร่ำฟ้องทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย ฟ้องว่าโจวเหวินฮุยเปลี่ยนใจ ฟ้องว่าเฉี่ยวเฉี่ยวเข้ามาแทรกกลาง
“ใช่ เฉิงเจาอิง ผมเคยรักคุณจริง ๆ ถึงขั้นเคยฝันไปว่า ต่อให้ผมไม่มีขาทั้งสองข้าง ถ้าคุณไม่ทอดทิ้ง ผมก็ยังมีความสุข แต่ท่าทีและการดูถูกของพ่อแม่คุณ กำหนดเอาไว้แล้วว่าเราคงไม่มีทางได้อยู่ด้วยกัน” โจวเหวินฮุยดูเจ็บปวด
“พ่อแม่ของฉันก็ส่วนของท่าน ฉันก็ส่วนฉัน ฉันยินดีแต่งงานกับคุณก็พอแล้วไม่ใช่หรือ” เฉิงเจาอิงพูดอย่างเอาแต่ใจตัว
“การที่คนสองคนรักกันก็เรื่องหนึ่ง การแต่งงานของคนสองคนก็อีกเรื่องหนึ่ง คุณคิดว่าผมไม่ได้พยายามหรือ คุณพ่อคุณแม่ของผมไปเยี่ยมที่บ้านคุณ พ่อแม่คุณไม่พูดถึงความสัมพันธ์ของเราสักคำ แถมยังคืนของขวัญที่คุณพ่อคุณแม่ผมเอาไปให้อีก
ผมเข้าใจพวกท่านนะ คุณคือความภาคภูมิใจของพวกท่าน พวกท่านจะทนให้คุณไปอยู่กับผู้ชายไม่มีขาได้อย่างไรล่ะ เฉิงเจาอิง ทุกวันนี้ผมมีความสุขเหลือล้นและสงบสุข ผมกับเฉี่ยวเฉี่ยว รวมทั้งครอบครัวของเฉี่ยวเฉี่ยวก็เข้ากันได้อย่างดี นี่คือการแต่งงานที่ผมต้องการ”