หลังจากส่งน้องสาวและโจวจงไห่ขึ้นรถ แล้วรออยู่หน้า สถานีตำรวจอีกครู่หนึ่ง ลู่หานกับหลิวต้าเป่าก็ออกมา
ลู่หานมีสีหน้าห่อเหี่ยวใจ หลิวต้าเป่าตัวสั่นไปทั้งร่าง หน้าซีดเขียวคล้ำ
“ผู้จัดการโรงงาน เรื่องนี้มันอะไรกันครับ เราไปตามหาคน แล้วอยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นฆาตกรได้ยังไง” ลู่หานถามอย่างไม่พอใจ
ถังผิงเปลี่ยนสีหน้าจากที่ดูใจดีเมื่อครู่ กลายเป็นดุเข้มขึ้นมา “ลู่หาน ไม่ว่านายจะเป็นฆาตกรหรือไม่ การตายของข่งเซียนเกอ นายมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง”
“ผมเกี่ยวข้องอะไรครับ เธอมารนหาความ ใส่ร้ายผมว่าลวนลามเธอ หรือว่าผู้ชายอย่างผมสมควรโดนสาดโคลนแต่โดยดี”
“ตะโกนหาเรื่องอะไรนักหนา ภูมิใจนักใช่ไหม พวกนายสามคน เกือบจะออกมาไม่ได้แล้ว กลับไปที่โรงงานก่อนแล้วค่อยคุยกัน” ถังผิงพูดอย่างเดือดดาล
กลับมาถึงโรงงาน หยางเจิ้งกับหลิวต้าเป่ากลับไปทำงาน ลู่หานถูกให้พักอยู่ที่ส่วนกลางโรงงานเพื่อเขียนรายงานสารภาพผิด
ลู่หานไม่พอใจ แต่เมื่อข่งเซียนเกอตาย เขาก็ต้องสะสางเรื่องให้ชัดเจน
กลับมาถึงโรงงาน หลิวต้าเป่ายังคงกลัวจนตัวสั่น หยางเจิ้งปลอบประโลมว่า “พี่หลิว เราทำดีที่สุดแล้ว ข่งเซียนเกอจบชีวิตในคืนฝนตก ก็เป็นชะตาของเธอ เฮ้อ ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจเช่นนี้มาก่อน ไม่ได้เขาก็จะทำลายเขาให้ได้ ต่างฝ่ายต่างพินาศ มันคุ้มกันเสียที่ไหน”
“นาย นายพูดถึงเธออย่างนั้นไม่ได้ เธอเป็นเด็กสาวที่ดี แค่ถูกความรักทำให้หลงทางไปชั่วขณะ”
“ใช่ ฉันผิดไปแล้ว เธอตายไปแล้ว ไม่ควรพูดถึงเธออีก ฉันเองก็รู้สึกเสียดาย ชายหนุ่มดี ๆ ก็มากมาย เหตุใดเธอถึงตาลปานปีศาจครอบงำจิตใจ”