เวลาผ่านไปสามเดือน ขาเทียมของกัวชิงหยวนก็เสร็จสมบูรณ์
ตลอดสามเดือน หยางเจิ้งเข้าเรียนตอนกลางวัน ตกค่ำก็ไปห้องทำงานของศาสตราจารย์ต่งเพื่อทำแม่พิมพ์ วันอาทิตย์ก็ช่วยกัวชิงหยวนลองสวมปลอกขาเทียม ปรับขนาดและความกระชับให้พอดี
สามเดือนมานี้ หยางเจิ้งไม่เคยได้นอนตื่นสายเลยสักวัน ถึงขั้นไม่เคยนอนที่หอพักเลยสักคืน ห้องทำงานของศาสตราจารย์ต่งกลายเป็นหอพักของเขาไปแล้ว
ในที่สุด กัวชิงหยวนก็ได้สวมขาเทียมที่มีอิสระในการเคลื่อนไหวสูง เขาเดินไปมาอย่างดีใจในหอพักรับรอง
“หยางเจิ้ง ดูสิ คล่องแคล่วมากเลย”
“อุ้ย จะล้มแล้ว จิ้งหมิน พยุงฉันหน่อย”
“ดี ดีแล้ว ทรงตัวได้แล้ว”
กัวชิงหยวนตั้งใจฝึกเดิน
การเดิน เด็กสามขวบก็เดินได้ แต่พวกเขากลับสูญเสียขาจากอุบัติเหตุ จนไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีก
และขาเทียม จะเป็นแสงสว่างที่นำความหวังกลับคืนมาสู่ผู้พิการเหล่านี้
หยางเจิ้งคือผู้สร้างแสงสว่างนั้น
เมื่อเห็นกัวชิงหยวนตื่นเต้นราวกับเด็กน้อย หยางเจิ้งเองก็ยินดีไม่แพ้กัน
ในวินาทีนี้ เขาเข้าใจคำพูดของศาสตราจารย์ต่งแล้วว่า ทุ่มเทความพยายามทั้งหมด แม้ไม่ได้รับเงินสักเหรียญ แต่เมื่อได้เห็นผู้ป่วยลุกขึ้นยืนได้ ก็จะรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง
นี่คือเกียรติยศที่เหนือกว่าเงินทองและอำนาจ ผู้สร้างขาเทียมคือเทพที่อยู่เหนือโลกธรรมดา
โจวเหวินฮุยเคยกล่าวว่า ผู้ที่ทำเพื่อชาติ เพื่อประชาชน นั่นคือวีรบุรุษ
หยางเจิ้งและศาสตราจารย์ต่ง ในใจของผู้พิการ ก็คือวีรบุรุษ
“ท่านผู้ว่าการกัว การเดินยังต้องฝึกฝนอีกนะครับ หลังจากกลับไปแล้ว ค่อยๆ เดิน ฝึกบ่อยๆ อย่าเดินบนพื้นดินหรือพื้นที่ขรุขระ ถ้าต้องลงพื้นที่ชนบท ทางที่ดีควรพกไม้เท้าไปด้วย ถ้าควบคุมไม่ได้ ร่างกายจะเอียงได้” หยางเจิ้งกำชับอย่างใส่ใจ