ที่ร้านอาหารของรัฐ ลู่หานมาเพียงลำพัง ผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเคราขึ้นรุงรัง กระดุมเสื้อเชิ้ตยังติดผิดตำแหน่ง
“ลู่หาน เซี่ยอวินล่ะ”
ก็เชิญพวกเขาสองคนมานี่นา
“เลิกกันแล้ว”
“เลิกกัน? ไม่ใช่ลู่หาน เซี่ยอวินทั้งใจทั้งตามีแต่คุณ คุณไปทำอะไรให้นางผิดหวังรึเปล่า” หยางเจิ้งเดือดดาลนัก
“คุณคิดว่าผมเป็นคนโลเลอย่างนั้นหรือ? เอาเหล้ามา เอาเหล้ามา...”
ลู่หานดูเหมือนเสียใจมาก กับข้าวยังไม่ทันมา ก็จะดื่มเหล้า
“ไอ้หนู ตำแหน่งไม่ได้เลื่อนอีกแล้วล่ะสิ” ศาสตราจารย์ต่งถามเหมือนแซวเล่น
“ผมไม่มีเส้นสาย ไม่มีใครแนะนำ อยากเป็นวิศวกร มันยากเกินไป ไม่มีตำแหน่ง ก็ไม่มีบ้าน เงินเดือนห้าสิบกว่าหยวน เลี้ยงตัวเองยังยาก แล้วจะเลี้ยงครอบครัวได้ยังไง? พ่อแม่เซี่ยอวินพูดถูกแล้ว คนอย่างผม ไม่ควรแต่งงาน จะได้ไม่พาลูกสาวชาวบ้านเดือดร้อน” ลู่หานพูดเสียดสีตัวเอง
“พ่อแม่เซี่ยอวินคัดค้านเหรอ”
“คัดค้านมาตลอด บอกว่า ครั้งนี้ถ้าได้ตำแหน่ง ก็จะยอมให้เซี่ยอวินคบกับผม ถ้าไม่ได้ ก็เลิกกันทันที ก็เลิกกันแบบนี้แหละ”
“แต่...ลู่หาน คุณเป็นคนมีความสามารถ ยังไงก็ต้องมีผู้นำเห็นแวว” หยางเจิ้งปลอบใจลู่หาน
“อย่าเอาคำปลุกใจพวกนี้มาปลอบผมเลย คิดว่านี่อยู่หวยหลินหรือไง? เซี่ยงไฮ้ใหญ่ ผู้คนมากความสามารถ ผมเนี่ยมันเป็นอะไร? ผู้นำเขาจะมาเห็นแววผมทำไม? เอาตัวรอดไปวันๆ ก็พอ วันๆ หนึ่งก็คือวันๆ หนึ่ง”
ลู่หานเป็นคนเรียนหนังสือ ไม่ค่อยพูดคำหยาบ แต่วันนี้คำหยาบก็หลุดออกมา
“ลู่หาน ในเมื่อเซี่ยงไฮ้ไม่เป็นดังใจ คุณไม่เคยคิดจะกลับหวยหลินหรือ? ตอนผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยเจียวทงได้ ผู้จัดการโรงงานถังเรียกผมไปคุยเป็นการส่วนตัว โรงงานเครื่องจักรต้องการผู้มีความรู้อย่างเร่งด่วน เขาหวังให้ผมร่ำเรียนแล้วกลับไป