"หยางเฉี่ยว เธอยังจำได้ไหม"
"หยางเฉี่ยวเหรอ เธอเป็นอะไรไป" เหยาซิงตัวแข็งทื่อ รู้สึกเกร็งเล็กน้อย
"จะรีบร้อนไปทำไม หยางเฉี่ยวสบายดี เธอแต่งงานแล้ว มีลูกหนึ่งคน สามีเธอเป็นบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์รายวัน" กู้ถงอันลดเสียงลงพูด
"โอ้ พวกนายรู้เรื่องแล้วนี่นา"
เหยาซิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่แท้ก็เรื่องนี้ เขารู้ตั้งนานแล้ว
"เฮ้ย เหยาซิง ผิดปกติแล้วนะ นายไม่ตกใจเลย นายรู้ว่าหยางเฉี่ยวแต่งงานแล้วเหรอ"
"ฮิๆ ใช่แล้วล่ะ บอกตามตรง งานของฉันก็คือหยางเฉี่ยวช่วยหาน่ะ เธอไม่ให้ฉันบอกเพื่อนๆ" เหยาซิงมีความภาคภูมิใจเล็กน้อย
"หยางเฉี่ยวช่วยหางานให้นายเหรอ เธอช่วยนายจริงๆ ด้วย"
"ใช่แล้ว ไม่งั้นฉันก็ต้องเร่ร่อนข้างถนน หยางเฉี่ยวคือผู้มีพระคุณของฉัน"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง ฉันก็สงสัย นายไม่มีญาติไม่มีเพื่อนที่หวยหลิน แล้วจู่ๆ ก็หางานดีๆ ได้ยังไง เดือนละ 35 หยวน หายากจริงๆ นะ หวังหมิ่นเฝ้าตอแยหยางเฉี่ยวให้หางานให้สามีชาวบ้านนอกของเธอ เธอก็ปฏิเสธหมดเลย"
"กู้ถงอัน นายอย่าเอาเรื่องของฉันไปพูดเด็ดขาดนะ อย่าทำให้หยางเฉี่ยวลำบากใจ"
"ฉันรู้อยู่แล้ว ฉันไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย หวังหมิ่นคิดมาก อยากพาลูกสองคนเข้ามาในเมือง ช่วยเพื่อนก็พอแล้ว ยังจะให้ช่วยทั้งครอบครัวอีก ต่อให้เป็นฉันก็ไม่ยอม"
"ที่จริงแล้ว การช่วยเพื่อนก็ดูที่น้ำใจด้วย ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าหยางเฉี่ยวจะเก็บเรื่องของฉันไว้ในใจ ตอนเพิ่งถูกไล่ออก ฉันคิดอยากตายจริงๆ ฉันไม่มีความกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับคำนินทาเหล่านั้น"
"ทำงานมาหลายเดือนแล้ว จิตใจฉันก็เปลี่ยนไป ประเทศกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการปฏิรูปและเปิดประเทศ มีโอกาสอยู่ทุกหนทุกแห่ง ขอแค่ขยันทำ ไม่แน่ว่าเหยาซิงอย่างฉันก็อาจสร้างผลงานสักอย่างได้นะ"