เช้าวันตรุษจีน ชาวบ้านต่างมาเยี่ยมอวยพรที่บ้านของเฉี่ยวเฉี่ยว คุณปู่ของเฉี่ยวเฉี่ยวซึ่งหลังค่อมมานานหลายปี ยิ้มหน้าบาน กระตือรือร้นหยิบลูกอมมาเลี้ยงรับรองชาวบ้าน
หมู่บ้านต้าสุ่ย ยากจน ทุกครัวเรือนมีแค่ถั่วปากอ้า ถั่วเหลือง มันเทศแผ่นที่ปลูกเองไว้เป็นของขบเคี้ยว การจะมีลูกอมชั้นดีนั้น มีเพียงบ้านของเฉี่ยวเฉี่ยว
บ้างก็มาสืบข่าวสาร บ้างก็มาเอาใจผู้บัญชาการกองพลโจว บ้างก็มุ่งมาที่ลูกอมชั้นดีล้วน ๆ
จ้าวกุ้ยก็มาเพื่อข่าวการปฏิรูปชนบท จ้าวจินเทากำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ส่วนเขาก็เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าหน่วยย่อย
“ผู้บัญชาการกองพลโจว สวัสดีครับ ผมคือจ้าวกุ้ย หัวหน้าหน่วยย่อยหมู่บ้านต้าสุ่ย ปีนี้หมู่บ้านต้าสุ่ย ของเราเลี้ยงกระต่ายได้แล้วใช่ไหมครับ”
จ้าวกุ้ยเผชิญหน้ากับโจวจงไห่ครั้งแรก อดประหม่าไม่ได้
“ได้ และถ้าเกิดเรื่องไก่โตแล้วต้องส่งเป็ดอีก เกิดอะไรขึ้นกับกระต่ายและหมูที่เลี้ยงไว้ พวกท่านพาชาวบ้านมาหาพ่อสื่อของข้าได้เลย ข้าจะชดใช้เงินให้”
โจวจงไห่ให้คำมั่นสัญญากับจ้าวกุ้ยดังยาให้หายกังวล
“จริงหรือขอรับ งั้นหมูเมื่อปีก่อน จะชดใช้เงินให้ได้ไหม” ชาวบ้านที่มาเยี่ยมถามหยั่งเชิง
“พวกเจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน ปีก่อนผู้บัญชาการกองพลโจวป่วย ดูแลอะไรไม่ได้ เรื่องหมู กระต่าย ไม่เกี่ยวกับท่าน” จ้าวกุ้ยตวาด
“อันที่จริง ก็เกี่ยวกับข้าด้วย ข้าเป็นคนให้กำลังใจเลขาธิการสหกรณ์ตำบลเอง ข้านอนป่วยอยู่ปีหนึ่ง ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงเช่นนี้ ชาวบ้านทั้งหลาย ข้าขอโทษด้วย ปีนี้ ปีนี้รอข้า ข้าจะทำให้หมู่บ้านต้าสุ่ย ร่ำรวยขึ้นก่อนเป็นแห่งแรกให้ได้” โจวจงไห่ปลุกใจทุกคน
“ผู้บัญชาการกองพลโจว ท่านอยู่ที่นี่ พวกข้าถึงกล้าเลี้ยงนะ ท่านต้องมาตรวจเยี่ยมหมู่บ้านต้าสุ่ย ให้มากขึ้น เลขาธิการสหกรณ์ตำบลจะได้ไม่กล้าวางอำนาจ” ชาวบ้านพากันบ่น