หลินเจี๋ยรู้สึกโกรธเคืองกับข้อเรียกร้องหย่าที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ แต่ก็ยังตอบตกลง
ทั้งสองลงนามในสัญญาหย่าต่อหน้าประธานหลิว น้องชายของหานตานยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง การหางานให้จึงยังเร็วเกินไป สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือเงินห้าร้อยเหมา
หานตานให้สัญญาว่า เมื่อได้เงินแล้วนางจะไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนกับหลินเจี๋ยเพื่อจัดการขั้นตอนการหย่า
เมื่อเดินออกจากอาคารสำนักงาน หานตานไม่ได้ถามหลินเจี๋ยว่าจะกลับบ้านไหม นางเดินจากไปอย่างหยิ่งยโสไม่ใยดีใคร
ที่บิดาไม่ยอมให้นางหย่า สาเหตุหลักก็คืองานของน้องชาย ตอนนี้หลินเจี๋ยตอบตกลงแล้ว มีลายลักษณ์อักษรชัดเจนแจ่มแจ้ง ทั้งยังมีประธานสหภาพแรงงานเป็นพยาน ย่อมเป็นเรื่องที่ตอกตะปูแน่นหนา
นอกจากนี้นางยังได้เงินชดเชยอีกห้าร้อยเหมา เพียงแต่บ้านเป็นของทางการ น่าเสียดายจริง ๆ
หานตานรู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก นางรู้สึกปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางจะไปไล่ตามหาความสุขของตนเอง
โรงอาหารปิดไปนานแล้ว กลับไปก็คงเจอแต่สีหน้าไม่ดี หลินเจี๋ยคิดจะไปหาจางม่านอีกครั้ง แต่เพิ่งเดินออกจากโรงงาน ก็เห็นจ้าวเว่ยกั๋วรอเขาอยู่ที่ประตูโรงงาน
“หัวหน้าหลิน มา ไปดื่มเหล้ากันสักหน่อย”
ในยามนี้ หลินเจี๋ยยากจะปฏิเสธเหล้าสักแก้ว
ไม่ได้ไปที่ภัตตาคาร แต่ไปที่บ้านของจ้าวเว่ยกั๋ว
หลินเจี๋ยประหลาดใจอย่างยิ่ง คนงานธรรมดา ๆ คนหนึ่ง บ้านของเขากลับเป็นตึกสองชั้นหลังเดี่ยว อิฐแดงกระเบื้องเขียว
จ้าวเว่ยกั๋วอธิบายว่า “บ้านที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ พวกท่านไม่อยู่แล้ว”
“คุณ ยังไม่ได้แต่งงานหรือ”
“เปล่า ไม่อยากแต่งงาน ไม่มีความหมาย หัวหน้าหลิน เชิญข้างในครับ”