คนหนึ่งร้องไห้ในห้องหนังสือ อีกคนร้องไห้ในห้องหอ
ในใจของทั้งคู่ถูกทิ่มแทงด้วยมีดแหลม เจ็บปวดจนระบายออกมาไม่ได้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เฉี่ยวเฉี่ยวหยุดร้องไห้ แล้วเปิดหน้าต่างห้องหนังสือ
กลิ่นหอมของดอกไม้นอกหน้าต่างลอยเข้ามา ฤดูใบไม้ผลิ เป็นฤดูแห่งความหวัง ก้าวต่อไปข้างหน้า ย่อมมีความหวังเสมอ
หยิบเสื้อผ้าสะอาด เข็นรถเข็นเข้ามาในห้องหอด้วยดวงตาแดงก่ำคู่หนึ่ง
“คุณใส่เสื้อผ้าเถอะ”
เสียงแหบแห้งสะอื้น โยนเสื้อผ้าลงบนเตียง
ในตู้เสื้อผ้า หาชุดเปลี่ยนของตัวเอง แล้วไปที่ห้องส้วม
ห้องนั่งเล่น ทางเดินก็เช็ดสะอาดแล้ว แต่ก็ยังมีกลิ่นอุจจาระจางๆ หลงเหลืออยู่
พอเฉี่ยวเฉี่ยวกลับมาที่ห้องหอ โจวเหวินฮุยก็ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว เขาไม่ได้ด่า พูดเรียบๆ ว่า “กินข้าวเช้าเถอะ หิวแล้ว”
เฉี่ยวเฉี่ยวเข้าไปอุ้มเขา เขาเอามือข้างหนึ่งพาดบนคอเฉี่ยวเฉี่ยว ครั้งนี้มั่นคงมาก ไม่ได้ล้ม
อาหารเช้าเย็นหมดแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยวจะไปอุ่นให้ โจวเหวินฮุยพูดว่า “เอาแบบนี้แหละ”
ข้าวต้มเย็นหนึ่งชาม ปาท่องโก๋เย็นสองชิ้น ไข่ต้มสองฟอง
เฉี่ยวเฉี่ยวหยิบซาลาเปา กัดไปหนึ่งคำใหญ่ๆ ยุ่งมาตั้งแต่เช้า เธอก็หิวแล้ว
โจวเหวินฮุยกินอย่างตะกละตะกลาม หมดเกลี้ยงทุกอย่าง
เฉี่ยวเฉี่ยวรินน้ำร้อนให้เขาหนึ่งแก้ว พูดว่า “ห้องหนังสือค่อนข้างเหม็น ไม่ออกไปตากแดดในสวนล่ะ?”
โจวเหวินฮุยไม่ปริปาก ถือว่าตอบตกลง
ในสวน โจวเหวินฮุยตากแดดอยู่บนทางเดิน เฉี่ยวเฉี่ยวขุดดินต่อจากที่ยังขุดไม่เสร็จเมื่อวาน
ซื้อเมล็ดผักกลับมาแล้ว ต้องรีบพรวนดินหว่านเมล็ด ฝนตกอีกสักหน่อย ก็จะมีผักสดกินแล้ว
ตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาลมาที่บ้าน โจวเหวินฮุยไม่เคยก้าวออกจากบ้านเลย