วันแรกของการทำงาน หยางเจิ้งมาถึงโรงหลอมตั้งแต่เช้าตรู่
โรงหลอมเหล็กกล้าอันโอ่อ่า เต็มไปด้วยเตาหลอมยักษ์สามเตาและท่อส่งที่สลับซับซ้อน
อุณหภูมิในโรงงานสูงมาก เพียงไม่กี่นาที หน้าผากของหยางเจิ้งก็เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ
หยางเจิ้งไม่รู้ว่าควรทำอะไร ได้แต่ยืนเก้กังมองดูเหล่าคนงานวิ่งวุ่น
“น้องใหม่หรือเปล่า? ยืนอะไรตรงนี้ ใครเป็นอาจารย์สอนนาย?” คนงานคนหนึ่งที่ใบหน้าเปื้อนน้ำมันถามขึ้น
“อาจารย์ของผมคือเฉินเหยียนครับ” หยางเจิ้งตอบตะกุกตะกัก
“ข้างหน้าเป็นห้องพัก ไปรออาจารย์นายที่นั่นเถอะ ที่นี่เป็นเขตผลิตสำคัญ ถ้าบาดเจ็บขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ?” คนงานตำหนิเสียงดัง
“โอ้ ครับ ครับ…” หยางเจิ้งรีบออกจากเขตผลิตสำคัญ มุ่งหน้าไปยังห้องพัก
ในห้องพัก มีคนงานอยู่สิบกว่าคน บางคนเพิ่งเลิกกะดึก บางคนมารับช่วงกะเช้า
หยางเจิ้งกวาดตามอง อาจารย์ไม่อยู่
“โอ้ นักศึกษาจบใหม่เหรอ?” คนงานหนุ่มที่เตรียมเลิกกะถาม
“ไม่ ไม่ครับ… อาจารย์เฉินเหยียนอยู่ที่ไหนครับ”
หยางเจิ้งไม่รู้จักใครเลย คนรู้จักเพียงคนเดียวคือเฉินเหยียน
“ตายละ นี่นายไม่ใช่ศิษย์ใหม่ของอาจารย์เฉิน หยางเจิ้งหรอกนะ?”
“ใช่ครับ ผมหยางเจิ้ง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ” หยางเจิ้งโค้งตัวเล็กน้อยกล่าว
“อาจารย์เฉินยังไม่มา ท่านน่ะ อยากมาสายก็มาสาย อยากกลับก่อนก็กลับก่อน หยางเจิ้ง นายนี่เจ๋งนะ อาจารย์เฉินรับศิษย์คนหนึ่งเมื่อห้าปีก่อน หลังจากนั้นก็ไม่รับใครอีกเลย”
คนงานหนุ่มรูปร่างผอมบางพูดจาแดกดัน
“อาจารย์เฉินเข้มงวดกับการรับศิษย์มาก พวกเราคนงานหนุ่มๆ ท่านไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย เด็กเมื่อวานซืนอย่างนายนี่โชคดีจริงๆ”