โจวจงไห่กลับถึงห้องทำงานก็โทรหาทันที
สายเชื่อมต่อแล้ว น้ำเสียงอ่อนโยนน่าฟังดังมาจากปลายสายว่า “ผู้บัญชาการกองพลโจวคะ ในที่สุดคุณก็โทรมาแล้วนะ”
เพิ่งแยกกันมาแค่สองวัน ผู้ชายตัวโตสองคน จะทำบรรยากาศให้มันคลุมเครือแบบนี้เพื่ออะไร?
โจวจงไห่ค้นพบว่า ทำไมคนรอบข้างตัวเองถึงได้เป็นพวกไร้คุณภาพ?
ทั้งอ่อนแอเหมือนผู้หญิง มองสายตาคล้ายกับมองภรรยาน้อย
ส่วนฟู่ซันจวินก็หน้าตาเจ้าเล่ห์ มองยังไงก็เหมือนสายลับ
“คดีของหลีปัวสืบเจออะไรแล้ว?” โจวจงไห่ถามอย่างเคร่งขรึม
“ผู้บัญชาการกองพลโจวคะ เรื่องที่หลีปัวทำผิดนั้น จำกัดอยู่แค่ไม่กี่หน่วยการผลิตใหญ่ใต้สหกรณ์ตำบลเยวี่ยถัง สหกรณ์ตำบลเยวี่ยถังมีแปดหน่วยการผลิตใหญ่ สามหน่วยเหมาช่วงไปแล้ว และก็ปล่อยให้ทำฟาร์มเพาะเลี้ยงด้วย หน่วยอื่น หัวหน้าหน่วยหัวดื้อ ไม่ยอมจ่ายส่วยให้หลีปัว ยังคงใช้ระบบหม้อใหญ่อยู่
โดยเฉพาะเลขาธิการหน่วยการผลิตใหญ่ชุนเฟิงนะคะ ชื่อจางต้าเปียว เพิ่งกลับมาจากกองทัพ อารมณ์ฉุนเฉียว เป็นศัตรูคู่อาฆาตกับหลีปัว ทะเลาะกันหลายครั้ง จางต้าเปียวด่าหลีปัวในห้องทำงานว่าเป็นพวกเสื่อมเสียของกองทัพ ได้ยินว่าเขาเขียนจดหมายร้องเรียนไปที่กระทรวงเกษตรหลายฉบับเลยค่ะ”
อ่อนแอเหมือนผู้หญิง แต่เวลารายงานงานกลับรับผิดชอบจริงจัง
“หลีปัวมีวิธีหาเงินอะไรมั่ง?”
“นั่นก็มีเยอะค่ะ ไอ้หนุ่มคนนี้คอรัปชั่นแบบไร้ยางอาย แม้แต่ถั่วเหลืองก็ยังขอจากหน่วยการผลิตใหญ่ นอกจากเรียกเก็บภาษีข้าวและสัตว์ปีกเพิ่มแล้ว ถั่วเหลือง ถั่วเขียว พริกแห้ง เห็ดแห้ง ถั่วฝักยาวตากแห้ง ใบชา แป้ง… เขาเรียกจากหน่วยการผลิตใหญ่ทั้งหมดเลยค่ะ