ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เพิ่งจะอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ก็มีเสียงไขกุญแจเปิดประตู เป็นหานตานกลับมาแล้ว
หลินเจี๋ยไม่มีเวลาแม้แต่วินาทีเดียวที่จะคิดมาก รีบยัดเงินเข้าไปในเสื้อโค้ทตัวใหญ่
จ้าวเว่ยกั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจในทันที ดูเหมือนสามีภรรยาหลินเจี๋ยที่ดูรักใคร่กลมเกลียวกันนั้น ไม่ได้รักใคร่กันอย่างที่คิด
ผู้ชายมีใจเห็นแก่ตัวก็ดี เมื่อมีใจเห็นแก่ตัว ก็มีจุดอ่อน และเมื่อมีจุดอ่อน ก็กลายเป็นพวกเดียวกันแล้ว
หานตานจูงมือห้าวห้าวเข้ามาในบ้าน เห็นว่าที่บ้านมีแขก ก็เผยรอยยิ้มออกมา “มีแขกมาหรือ หลินเจี๋ย รินน้ำชาหรือยัง”
“รินแล้ว!”
หลินเจี๋ยพูดเรียบ ๆ ห้าวห้าวพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของหลินเจี๋ยอย่างไม่ลังเล เรียกด้วยเสียงอ้อนใส “พ่อ... พ่อ...”
หลินเจี๋ยอุ้มห้าวห้าวขึ้นด้วยความรักใคร่ กล่าวว่า “นี่คืออาแปะ เรียกอาแปะสิ”
“อาแปะ...”
จ้าวเว่ยกั๋วยิ้มพลางบีบมือน้อย ๆ ของห้าวห้าว “เด็กน้อยน่ารักจริง ๆ เชื่อฟังจังเลย”
พูดจบ ก็เหมือนร่ายเวทมนตร์ หยิบกล่องช็อกโกแลตเกรดดีออกมาจากเสื้อ “ช็อกโกแลต ลูกอม เด็ก ๆ ชอบกินที่สุดเลย”
กล่องเหล็กสวยงาม ห้าวห้าวดีใจกอดไว้ในอ้อมอก “แม่ ลูกอม ลูกอม...”
หลินเจี๋ยชำเลืองมองจ้าวเว่ยกั๋ว คนคนนี้ไม่ธรรมดาเลย อ่านใจคน วางแผนรอบคอบ
หานตานเก็บถุงของที่เฉี่ยวเฉี่ยวให้เธอไว้ในห้องนอน แล้วจึงออกมาอุ้มห้าวห้าว “ขอบคุณอาแปะหรือยัง ลูกอมสวย ๆ แบบนี้ เราเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะ”
“ห้าวห้าวชอบ อาแปะจะเอามาให้อีกทีหลัง”
ห้าวห้าวพูดอย่างดีใจ “ขอบคุณอาแปะ...”