วันนี้ในคาบเรียนมีคนขาดไปหลายคน อู๋ตานที่เฉี่ยวเฉี่ยวเกลียดที่สุดก็ไม่มา
กลุ่มสี่คนกลายเป็นสามคน เฉี่ยวเฉี่ยวกับกู้ถงอันอารมณ์ห่อเหี่ยวเล็กน้อย หวังหมิ่นกลับคึกคักเหมือนถูกกระตุ้น "สมควรแล้ว ให้มันดูถูกฉัน โดนไล่ออกเสียที อาศัยหน้าตาไปได้ไม่นานหรอก ต้องมีฝีมือจริงถึงจะยั่งยืน"
คำพูดไม่ผิดหรอก แต่มันแสบแก้วหูชอบกล
อู๋ตานถูกไล่ออก เหยาซิงก็ถูกไล่ออกเหมือนกัน เฉี่ยวเฉี่ยวยังคงรู้สึกเศร้า
"เหยาซิงทำผิดร้ายแรง แต่เขาจริงใจและใจกว้างกับเพื่อน กฎหมายยังมีข้อยกเว้น ฆาตกรยังมีเพื่อนเลย ไหนจะเขาไม่ได้ทำผิดกฎหมาย ถ้าพบเจอกันในชีวิตจริง ฉันกับเขาคงเป็นเพื่อนกันได้
เมื่อคืนไปหาเขา ยังไม่ได้กินข้าวเลย ไม่รู้วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง ตอนเที่ยงเราเรียกเขาไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันเถอะ เขาเลี้ยงฉันมาหลายครั้ง ฉันควรเลี้ยงตอบสักครั้ง" กู้ถงอันเสนอ
ไม่รู้ว่าการรายงานตัวเข้าทำงานของเขาเป็นอย่างไรบ้าง เฉี่ยวเฉี่ยวคิดพลางเอ่ยปาก "ดีเหมือนกัน ถือว่าเป็นการส่งเขาด้วย"
"หยางเฉี่ยว เธอไม่ได้แนะนำงานให้เขาเหรอ เป็นยังไงบ้าง" หวังหมิ่นถาม
"มะ…ไม่มีงานดี ๆ" เฉี่ยวเฉี่ยวโกหกแล้วใจสั่น
"ฉันว่าแล้ว พี่ชายเธอก็ไม่ใช่ข้าราชการใหญ่อะไร ที่ไหนจะหางานได้ง่าย ๆ ล่ะ" หวังหมิ่นเหมือนจะโล่งใจ
ใช่แล้ว โจวเหวินฮุยไม่ใช่ข้าราชการใหญ่ แต่พ่อแม่สามีของเฉี่ยวเฉี่ยวมีความสามารถนี่นา
แน่นอนว่าเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ยังไม่ถึงขั้นต้องไปขอให้พ่อสามีช่วย ถ้ารัฐมนตรีโจวเอ่ยปาก คงได้งานข้าราชการประจำแน่