ดอกไม้แห่งความสุขเบ่งบานในใจ บทเพลงแห่งรักลอยล่องตามสายลม หัวใจของเราโบยบินไปไกล ฝันถึงอุดมคติแห่งการปฏิวัติที่ดีงาม อา... คนที่รักเอ๋ย จูงมือกันก้าวไป จูงมือกันก้าวไป...
เฉี่ยวเฉี่ยวปั่นจักรยานสีฟ้าคราม สวนสายลมวสันต์ ฮัมเพลงฮิตติดหู หัวใจของเธอเต็มเปี่ยมด้วยความสุข
ถึงโรงเรียนแล้ว แวะไปหอชายก่อน
ผ่านไปแค่สามวัน เหยาซิงที่เคยกระฉับกระเฉงและอบอุ่น ตอนนี้ตาแดงก่ำ หน้าซีดเซียว ผมเผ้ารุงรัง ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
“เหยาซิง นี่นายไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้วหรือเปล่า”
เฉี่ยวเฉี่ยวตกใจมาก ความกลัวสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ของคนได้จริงหรือนี่
“ฉัน ฉันกินไม่ลง หยางเฉี่ยว ถ้าฉันกลับไป พ่อแม่ฉันจะทำยังไง พวกเขาจะถูกคนอื่นหัวเราะเยาะ”
เหยาซิงยังคงจมอยู่ในจินตนาการที่เพื่อนบ้านเยาะเย้ย เขามีความกล้าที่จะเผชิญความจริง แต่พ่อที่ขี้แพ้ของเขามีความกล้าพอหรือเปล่า
“เหยาซิง ฉันหางานให้นายแล้วนะ โรงพยาบาลเมืองหนึ่ง แผนกจัดการขยะติดเชื้อ เงินเดือน 35 หยวนต่อเดือน งานหนัก สกปรก นายอยากไปไหม”
“จริงเหรอ อยากไป ฉันอยากไปมาก” ทันใดนั้นดวงตาของเหยาซิงก็เปล่งประกาย
เฉี่ยวเฉี่ยวยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เหยาซิง “นายไปที่แผนกศัลยกรรม หาหมอคนหนึ่งชื่อลั่วเหม่ยอวิ๋น แล้วบอกว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉัน เธอจะจัดการงานให้เอง โรงพยาบาลมีโรงอาหาร นายเป็นพนักงานชั่วคราว ไม่สามารถพักในตึกโสดของโรงพยาบาลได้ นายต้องหาที่อยู่เอง ด้านหลังโรงพยาบาลมีชุมชนเพิงพัก เป็นบ้านเก่าๆ ทั้งนั้น ถูกมาก ไปดูได้นะ”
“ดี ดี ฉันไปเดี๋ยวนี้เลย หยางเฉี่ยว ฉันจะขอบใจเธอยังไงดี”
เหยาซิงดีใจสุดขีด ถ้าเขาไม่กลับไป ก็ปิดบังความจริงได้ พ่อแม่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองถูกมหาวิทยาลัยไล่ออก
“เหยาซิง ถึงนายจะทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่ใครบ้างไม่เคยทำผิด หวังว่านายจะจำบทเรียนนี้ อย่าไปทำเรื่องเก็งกำไรเถื่อนอีก อ้อ แล้วก็ออกจากโรงเรียนไปเงียบๆ อย่าให้หวังหมิ่น กู้ถงอันรู้ว่างานที่นายได้ฉันเป็นคนแนะนำให้”