"เหยาซิง ผู้หญิงสวยคนนั้นใครน่ะ"
กลับมาขนผ้าอีกครั้ง เหยาซิงยิ่งมีแรงฮึดขึ้นมาก
"เพื่อนร่วมชั้นผมเอง พี่ชายคนนั้นเป็นสามีของเธอ ส่วนคุณหมอหลัวก็เป็นแม่สามีของเธอ" เหยาซิงอวดโดยไม่ปิดบัง
"ไอ้หนูเอ๊ย แกโชคดีจริง ๆ ที่มีเพื่อนดี ๆ แบบนี้ ข้าบอกแกเลยนะ แผนกจัดการของเสียของเรา ขาดคนมานานแล้ว ข้าไปหาแผนกบุคคลตั้งหลายครั้ง อยากหาคนเข้ามา แต่เขาก็ไม่เคยตกลงเลย" เฉินเอ้อร์หนิวกล่าวพลางยิ้มแสร้ง
"ใช่ครับ ผมเจอแต่คนดี ๆ ทั้งอาแปะเฉิน อาแปะจางก็เป็นคนดี"
"ฮ่า ๆ ๆ ปากหวานจริง ๆ เลย เหยาซิง ถึงแกจะเข้ามาโดยใช้เส้น แต่แกเป็นคนซื่อสัตย์ ทำงานออกแรงเต็มที่ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ข้าชอบแกจริง ๆ"
"ขอบคุณครับอาแปะเฉิน"
ขนผ้าเสร็จแล้ว เหยาซิงก็กระโดดขึ้นรถ ไปส่งที่โรงงานฆ่าเชื้อพร้อมกับเฉินเอ้อร์หนิว
เหยาซิงหัดขับรถจากเฉินเอ้อร์หนิว ขาไปเฉินเอ้อร์หนิวเป็นคนขับ ขากลับรถเปล่าเหยาซิงเป็นคนขับ
"เหยาซิง หลานชายข้ากำลังจะเปิดบริษัท ถ้ามันสำเร็จจริง ๆ แกอยากไปด้วยไหม"
บนรถ เฉินเอ้อร์หนิวถามหยั่งเชิง
"พี่จ้าวไม่ได้อยู่ที่โรงงานเคมีเหรอครับ งานดี ๆ แบบนั้นไม่เอาแล้วเหรอ"
"งานทิ้งไม่ได้หรอก บริษัทใช้ชื่อเขาไม่ได้ ก็เลยอยากเปิดในชื่อข้า"
"อาแปะเฉิน คนธรรมดาเปิดบริษัทได้ด้วยเหรอครับ"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ พวกขวดยา เข็มฉีดยา นั่นไม่ใช่บริษัทเอกชนหรือไง แน่นอนว่าเปิดเผยไม่ได้ ต้องเปิดแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ถ้าถูกจับได้ ก็ต้องติดคุก"
"อาแปะเฉิน เสี่ยงเกินไปนะครับ"
"หลานชายข้าว่านะ ทางการมีเอกสารออกมาแล้ว สนับสนุนให้เปิดเสรีทางเศรษฐกิจ สนับสนุนให้ชาวบ้านค้าขาย อนุญาตให้คนส่วนหนึ่งรวยก่อน พอเขารับออร์เดอร์ของเสียจากโรงงานเคมีได้ บริษัทก็เปิดได้แล้ว หลานชายข้าเปิดบริษัทเมื่อไหร่ พวกขวดยาเข็มฉีดพวกนี้ ข้าก็ต้องเก็บไว้ให้หลานชายข้าล่ะนะ"