บ่ายวันเสาร์ กู้ถงอันไม่ได้กลับบ้าน ตรงไปยังห้องเช่าของเหยาซิง
ทางมหาวิทยาลัยให้เงินอุดหนุนเดือนละ 17 หยวน เขาประหยัดอดออม เหลืออยู่ 5 หยวน ไปร้านกับข้าวซื้อเห็ดหอมหนึ่งชั่ง 3 เฉียน มันฝรั่งหนึ่งหัว 2 เฟิน ไข่ไก่สองฟอง 5 เฟิน
อยากซื้อเนื้อ แต่เขาไม่มีคูปองเนื้อ
ทุกครั้งที่มา ค่ากินค่าอยู่เหยาซิงออกให้หมด กู้ถงอันรู้สึกเกรงใจ เขาจึงกลับมาก่อน ทำกับข้าวให้เสร็จ รอเหยาซิงเลิกงานก็ได้กินเลย
เขาถือของสดนิดหน่อยกลับมาถึงบ้าน ก็ได้ยินเสียงจากบ้านจางม่านตะโกนว่า "มีใครไหม มีใครไหม"
กู้ถงอันตกใจ คิดว่าแม่ของจางม่านคงเป็นอะไรไปแล้ว
กู้ถงอันผลักประตูรั้วเข้าไป พุ่งเข้าไปในบ้าน ป้าจางตกจากเตียงอิฐ
"ป้าครับ เป็นอะไรมากไหม"
กู้ถงอันวางกระเป๋านักเรียนกับของสดลง แล้วรีบอุ้มป้าจางขึ้นมา
ป้าจางน่าจะหกล้มหนักเอาการ เจ็บจนหน้าเหยเก
"โอ๊ย โทษฉันเอง ไม่เอาไหนแล้ว แค่อยากหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดปากหน่อย ก็ตกลงมา โอ๊ย เบาๆ หน่อย ก้นเจ็บนิดหน่อย"
"ป้าครับ ไปโรงพยาบาลเถอะ เป็นแบบนี้ ท่าทางจะหกล้มแรง"
กู้ถงอันค่อยๆ วางป้าจางลงบนเบาะอย่างมั่นคง แล้วพูด
"ไม่ไปๆ เดี๋ยวลูกสาวฉันกลับมา อย่าบอกเธอนะ ป่านนี้ก็เป็นภาระให้เธออยู่แล้ว ไปโรงพยาบาลก็ต้องสิ้นเปลืองอีก เธอได้เงินเดือนแค่สามสิบกว่าหยวน ต้องเลี้ยงฉัน ยังต้องเลี้ยงน้องชายอีก"
"แต่ป้า เจ็บมากเลยนะครับ"
"ก็ไม่เจ็บมากอะไร ตรงก้นนิดหน่อย ขาไม่เป็นไร ขาไม่รู้สึกเจ็บ ไม่มีความรู้สึกแล้ว"
ป้าจางพยายามพิสูจน์ว่าตัวเองหกล้มไม่แรง บิดเอวเบาๆ
"ดูสิ ไม่เป็นไรแล้วหนุ่ม"
กู้ถงอันจึงพูดอะไรต่อไม่ได้ ได้แต่บอกว่า "ป้าครับ ผมรินน้ำให้ป้าหน่อยนะครับ"
"ดีๆ คอแห้งเป็นผงเลย"
กู้ถงอันหยิบเหยือกชาบนเตียงอิฐไปที่ครัวหาน้ำ บนตู้มีน้ำชาเย็นอยู่หนึ่งกา