“เรื่องค่าชดเชย ฉันมีความเห็นส่วนตัวเหมือนกัน...”
เจ้าเด็กเวรนี่ รู้อยู่แล้วว่าแกมาเพื่อป่วน ถังผิงคว้าหัวด้วยความรำคาญ
“ไม่ต้องพูดถึงว่าอาจารย์เฉินปิดเบรกเกอร์ลงอย่างกล้าหาญ ช่วยชีวิตคนไว้กี่คน ไม่ต้องพูดถึงว่าถ้าโรงงานถลุงเหล็กทั้งโรงงานระเบิด จะก่อความเสียหายมากแค่ไหน...”
บอกว่าไม่ต้องพูดยังจะพูดอีก โจวจงไห่ คุณเลี้ยงลูกชายแบบไหนมา?
“เอาแค่ความเจ็บปวดจากแผลไฟไหม้ก็พอ”
โจวเหวินฮุยลดเสียงลง ค่อยๆ ดึงขากางเกงขึ้น ขาเทียมข้างหนึ่งเผยออกมา: “ผมก็เคยบาดเจ็บในสนามรบมาก่อน แผลขนาดเท่าชาม อากาศร้อนจะคัน อากาศหนาวจะปวด ความเจ็บปวดเหมือนมดไต่แทะหัวใจ พวกคุณเคยสัมผัสไหม?
อาจารย์เฉินมีแผลไฟไหม้บริเวณกว้าง ผิวหนังเป็นชั้นๆ ต้องตกสะเก็ดแล้วค่อยขูดออก ตกสะเก็ดอีก ขูดออกอีก จากนั้นก็ปลูกถ่ายผิวหนังใหม่ปิดทับลงไป แผลใส่เฝือกไว้ คันจนแทบบ้า เกาก็เกาไม่ถึง พอถึงช่วงเปลี่ยนฤดูกาล ก็ปวดจนแทบบ้า พวกคุณให้ค่าบำรุงแค่หมื่นเดียว หัวใจพวกคุณทำด้วยหินรึไง? ผู้จัดการโรงงานถัง ให้เงินคุณหมื่นเดียว คุณยอมเจ็บสักครั้งไหม?”
“คุณบอกตัวเลขมาเลย” ถังผิงกัดฟันพูด
“ค่าบำรุงสองหมื่น” โจวเหวินฮุยพูดเสียงเย็น
ถังผิงทุบโต๊ะฉาด พูดว่า: “ตกลง”
โจวเหวินฮุยลุกขึ้น ทำความเคารพแบบทหารต่อหน้าถังผิง พูดว่า: “ผู้จัดการโรงงานถัง คุณเป็นผู้นำที่ดีที่มีความรับผิดชอบและมีความกล้าหาญ ขอคารวะคุณ”
ถังผิงโบกมือ พูดว่า: “เหอชุนซิ่ว ถ้าไม่มีความเห็นอะไร เรามาเจรจาสัญญากันใหม่”
คุณนายกำลังจะตอบตกลง โจวเหวินฮุยถามอย่างไม่เข้าใจ: “ผู้จัดการโรงงานถัง วีรบุรุษที่ยอมสละชีวิตเพื่อช่วยคนงาน โรงงานของคุณไม่มีรางวัลอะไรเลยรึ?”