หยางเจิ้งคิดไว้เรียบร้อยแล้ว เขาจะรอจนกว่าอาจารย์ออกจากห้องปลอดเชื้อ แล้วค่อยไปรายงานตัวที่โรงเรียน
อาจารย์ล้มลงกะทันหัน เฉินกังก็เป็นคนซื่อ ท่าทางลังเลไม่กล้าตัดสินใจ เฉินหงยังเป็นเด็ก คุณนายเป็นผู้หญิง ก็ไม่มีความเห็นที่แน่วแน่
มีเขาอยู่ ครอบครัวถึงมีเสาหลัก
อาจารย์อยู่ในห้องปลอดเชื้อ เข้าไปเยี่ยมไม่ได้ ทุกวันหมอจะแจ้งให้ครอบครัวทราบเกี่ยวกับอาการของผู้ป่วย
หยางเจิ้งจัดการให้เฉินกังไปทำงานต่อ คุณนายรับหน้าที่ทำกับข้าวให้ทุกคน เขากับเฉินหงไปโรงพยาบาลทุกเช้าเพื่อสอบถามข่าวคราว แล้วกลับมาบอกคุณนาย
ตอนบ่าย หยางเจิ้งจะแย่งช่วยคุณนายทำงานบ้าน ซื้อถ่านหิน ซื้อกับข้าว
คุณนายซาบซึ้งใจยิ่งนัก ต่อให้เลี้ยงลูกชายสักคน ก็ทำได้เท่านี้
บ่ายวันนั้น หยางเจิ้งกลับจากโรงพยาบาล เพิ่งกินข้าวเสร็จ พ่อแม่ของหลิวต้าเป่าก็มา
คุณนายเปิดประตู เห็นว่าเป็นพวกเขา ก็จะรีบปิดประตูทันที คุณลุงหลิวคุณป้าหลิวคุกเข่า "โครม" ตรงหน้าประตู "น้องสาว มันเป็นความผิดของต้าเป่าเอง ที่ทำให้อาจารย์เฉินบาดเจ็บปางตาย เธอตบฉันสักสองสามทีเพื่อคลายแค้นเถอะ"
ทำให้คุณนายอึดอัดใจจนทำตัวไม่ถูก หยางเจิ้งรีบออกไปพยุงพ่อแม่ของหลิวต้าเป่าขึ้น "อาแปะ อาซิ่ม เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ต่อให้คุณนายเคียดแค้นมากเท่าไร ก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้หรอกครับ ให้สถานีตำรวจจัดการทุกอย่างเถอะ"
คุณป้าหลิวดึงแขนหยางเจิ้งไว้แน่น ร้องไห้เศร้าโศกยิ่ง "หยางเจิ้ง เธอกับต้าเป่าเป็นเพื่อนกัน อาซิ่มก็ไม่เคยคิดไม่ดีกับเธอ ต้าเป่าเป็นคนซื่อสัตย์มาตลอด มันทะเลาะกับเมียมัน ก็เลยอัดอั้นตันใจมาก ถึงได้ดื่มเหล้าในโรงงาน เธอช่วยไปพูดขอร้อง ช่วยต้าเป่าทีได้ไหม"