หลังปีใหม่ โจวเหวินฮุยเริ่มออกไปกล่าวสุนทรพจน์
นี่คือยุคที่เทิดทูนวีรบุรุษ นี่คือยุคที่ต้องปลูกฝังค่านิยมที่ถูกต้อง โจวเหวินฮุยวีรบุรุษผู้ยังมีชีวิต ภายใต้การจัดการของสำนักพิมพ์ รับงานกล่าวสุนทรพจน์มากกว่าสามสิบครั้งในทันที
โรงงาน โรงเรียน ชนบท ทุกที่ล้วนต้องการวีรบุรุษ โจวเหวินฮุยเริ่มยุ่งวุ่นวาย
โจวเหวินฮุย วีรบุรุษที่แม้แต่การออกไปนอนอาบแดดนอกลานบ้านยังต่อต้าน บัดนี้ กำลังก้าวเข้าสู่เส้นทางใหม่ของตนอย่างยากลำบาก
เขาต้องก้าวออกไป เพราะเขาต้องเป็นที่พึ่งพิงของพ่อแม่และภรรยาลูก
แม้พิการ ก็ยังเป็นชายชาติทหาร ยังเป็นต้นไม้ใหญ่ที่คอยปกป้องครอบครัวจากลมฝน
เฉี่ยวเฉี่ยวไม่วางใจให้โจวเหวินฮุยออกไปข้างนอกจริง ๆ จึงขอยืมตัวอวี๋ฝูจากกองพลาธิการ อวี๋ฝูกลายเป็นองครักษ์ติดตามตัว คอยติดตามโจวเหวินฮุยออกรบไปทั่วทุกสารทิศ
เฉี่ยวเฉี่ยวไม่แพ้ท้องอีกแล้ว หน้าท้องโตขึ้นราวกับลูกโป่ง
หลังปีใหม่ หานตานมาเยือน หน้าท้องของเธอดูเหมือนจะยังอยู่ที่สี่เดือน ไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก
“เฉี่ยวเฉี่ยว วันนี้มาบอกลาเธอ ฉันจะย้ายออกจากที่พักครอบครัวทหารแล้ว”
หานตานทั้งอาลัยอาวรณ์และตื่นเต้นเล็กน้อย
“ย้ายออกจากที่พัก แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ”
หลินเจี๋ยทำงานที่โกดังของกรมทหาร ไม่ได้อยู่ที่พัก แล้วจะไปอยู่ที่ไหน?
“ไม่มีการรบแล้ว โกดังก็ไม่ต้องใช้คนมากมาย เหลือแต่ทหารใหม่บางส่วน หลินเจี๋ยย้ายไปท้องถิ่น เขาไปเป็นรองหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยที่โรงงานเคมีในเมือง เงินเดือนและสวัสดิการดีกว่าตอนนี้เสียอีก
ฉันเข้าร่วมโรงงานสำหรับครอบครัวทหาร ไปเป็นคนงานหญิงที่โรงงานผลิตไอศกรีมแท่ง ทำงานครึ่งปีพักครึ่งปี ตอนพักก็มีเงินเดือน 18 หยวน โรงงานเคมีจัดหาที่พักให้เราแล้ว เป็นห้องชุดสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น” หานตานปิดความยินดีไว้ไม่อยู่