วันสิ้นปี แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารมื้อค่ำส่งท้ายปี
วันนี้ต้องทำเกี๊ยวไส้หมูสับวุ้นเส้น เกี๊ยวกุยช่ายไข่ นึ่งข้าวแปดอย่าง ทอดปลาคาร์พ ซี่โครงทอด หมูสามชั้นนึ่ง...
อวี๋ฝูมาช่วยแต่เช้าตรู่ ได้กลิ่นหอมเนื้อที่ลอยออกมาจากครัวก็กลืนน้ำลายไม่หยุด
เฉี่ยวเฉี่ยวตื่นเช้ากว่าปกติ ช่วยแม่จุดเตาฟืนใหญ่ ทำอาหารค่ำด้วยกัน
โจวเหวินฮุยยืนกรานเดินวันละหนึ่งชั่วโมง เหงื่อทั่วตัวไหลโซมกาย อาบน้ำเสร็จก็รอมื้อเที่ยง
อวี๋ฝูช่วยติดคู่กลอนคู่ อีกทั้งซื้อประทัดยาวเหยียดมาหนึ่งม้วน กินอาหารค่ำส่งท้ายปีต้องจุดประทัดไล่โชคร้ายทั้งปี
อาหารยังไม่ทันขึ้นโต๊ะ กรมทหารก็ส่งผู้นำมาไม่กี่ท่าน หัวหน้าคณะคือผู้อาวุโสที่พาพวกเขาไปสนามบินครั้งก่อน นามผูซื่อจง ผู้บัญชาการผู
"พ่อฉัน..."
โจวเหวินฮุยลืมแม้แต่คำทักทาย ร่างทั้งร่างเกร็งแข็งมองผู้บัญชาการผู
เฉี่ยวเฉี่ยวสองมือยันขอบประตูครัว ราวกับจะทรุดฮวบลงเมื่อใดก็ได้
"อย่าเพิ่งร้อนใจ พ่อของเจ้าเข้ารับการผ่าตัดแล้ว"
ผูซื่อจงตบบ่าโจวเหวินฮุยเบาๆ นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม ผู้นำท่านอื่นๆ สีหน้าเคร่งขรึม
"พ่อของข้า ฟื้นหรือยัง"
แม้ในบ้านจะไม่มีใครเอ่ยถึง แต่ในใจทุกคนล้วนห่วงหาโจวจงไห่ไม่รู้จบ
"การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี กระสุนถูกนำออกมาแล้ว แต่พ่อของเจ้า ยังไม่ฟื้น ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเรื่องปกติ ต้องใช้เวลา แม่กับน้องชายของเจ้าได้พบกันที่สหภาพโซเวียตแล้ว พวกเขาสบายดีทั้งคู่ ไม่ค่อยวางใจเจ้ากับภรรยา หวังให้พวกเจ้าเข้มแข็ง ใช้ชีวิตคู่ให้ดี" ผูซื่อจงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น