สามวันต่อมา เอินซู่ได้รับการแต่งตัวอย่างประณีต แล้วถูกส่งไปยังที่พำนักของผู้ช่วยอำเภอจ้าว
ในขณะที่เอินซู่คิดว่าตนเองกำลังจะตกสู่หลุมไฟอีกครั้ง ก็พบว่าผู้ช่วยอำเภอจ้าวก็คือชายชุดเขียวที่พบเมื่อวันก่อน
เขามีใบหน้าหล่อเหลาสง่างาม สายตาที่มองเอินซู่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความอ่อนโยน
"เธอชื่อเอินซู? เป็นซู่แห่งเทือกเขาหิมะซูเอ่อร์เอินหรือ? ชื่อเพราะมาก นายอำเภอเอินบอกว่าเธอพูดไม่ได้โดยกำเนิดใช่ไหม?"
"พูดไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันสามารถสอนเธอเขียนหนังสือได้"
"ทำไมเธอสั่น? เธอกลัว? ไม่อยากอยู่กับฉัน?"
"ขอโทษ ฉันไม่เคยถามความเห็นของเธอเลย แล้วก็ขอดึงตัวเธอมา เธอรู้ไหม? เธอเหมือนน้องสาวคนเล็กของฉันมาก เธอก็มีผมขาวแต่กำเนิด ในบ้านเรา นี่เป็นโรคที่หายากมาก"
"ครอบครัวฉันชอบน้องสาวคนเล็กมาก รู้สึกเสมอว่าฟ้าสวรรค์เป็นหนี้เธอ ทุกคนจึงพยายามชดเชยให้เธอ มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอ น่าเสียดายที่ฟ้าสวรรค์โหดร้ายเกินไป ยังคงพรากเธอไปจากพวกเรา ถ้าเธอยังอยู่ ตอนนี้ก็คงอายุเท่าเธอพอดี"
"ตอนที่ฉันเห็นเธอครั้งแรก ฉันก็นึกถึงน้องสาวตัวเอง เลยขอตัวเธอจากนายอำเภอด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ถ้าเธอไม่เต็มใจก็ส่ายหัว ฉันจะให้คนไปส่งเธอกลับ"
ตอนแรกเอินซู่กลัวจริง ๆ นั่นคือความกลัวที่ไม่ไว้ใจใคร หลังจากได้รับความเจ็บปวดมามากมาย
แต่ในตอนนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสายตาของเขาอ่อนโยนเกินไป หรือเพราะไม่อยากกลับไปอยู่กับลุงที่เหมือนปีศาจอีกต่อไป