เปลือกตาที่เพิ่งลืมขึ้นของหญิงสาวกลับปิดลงอีกครั้ง ทั่วทั้งโลกราวกับเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงฝีเท้าที่กระจัดกระจายย่ำลงบนหิมะที่ปกคลุมพื้น
นายอำเภอเอินถือร่มด้วยตัวเอง คอยบังลมหิมะให้ผู้ช่วยอำเภอจ้าวเพียงเล็กน้อย: "ผู้ช่วยอำเภอจ้าว นี่เป็นสาวรับใช้เล็กๆ ในจวนของข้า ไม่อยากให้ท่านต้องกังวล ปล่อยให้พวกคนรับใช้จัดการก็พอ"
"เธอเป็นสาวใช้ในจวนของท่านหรือ? ผมขาวโพลนขนาดนี้..."
"ไม่ปิดบังท่าน เด็กคนนี้เกิดมาก็มีผมขาวทั้งหัว นิสัยก็แปลกประหลาด ใครที่เข้าใกล้ก็จะโชคร้าย แม้แต่พ่อแม่ที่ให้กำเนิดก็ถูกเธอทำให้ตาย ข้าเห็นว่าเธอน่าสงสารจึงให้อยู่ในจวนทำงานหยาบๆ แต่กลับซุ่มซ่ามทำอะไรก็ไม่สำเร็จ คงจะทำผิดอีกเลยถูกให้คุกเข่าอยู่กลางหิมะ ใช่ไหม? ผู้จัดการบ้าน?"
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ในเมื่อมีคนนอกอยู่ที่นี่ หัวหน้าเผ่าเอินไม่ต้องการให้ชื่อเสียงเรื่องการรังแกผู้รับใช้แพร่กระจายออกไป ยิ่งไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเด็กสาวที่แต่งตัวขาดรุ่งริ่งคนนี้เป็นหลานสาวแท้ๆ ของตน
ผู้จัดการบ้านรีบออกมาอธิบายอย่างรู้งานทันที: "ที่นายท่านพูดถูกต้อง เด็กคนนี้นิสัยประหลาด ขี้เกียจและตะกละ ให้ดูแลห้องครัว กลับขโมยของบำรุงของนายท่านกิน เลยต้องให้คุกเข่าลงในลานบ้าน ข้าจะพาเธอลงไปเดี๋ยวนี้ เพื่อไม่ให้แปดเปื้อนสายตาของท่าน"
แต่ไม่คาดคิด ผู้ช่วยอำเภอจ้าวกลับพูดขึ้นทันใด: "นายอำเภอเอิน ท่านไม่ได้บอกว่าจะส่งคนให้น้าสองคนหรือ? ไหนจะเอาสาวน้อยคนนี้ให้ก็แล้วกัน?"