แม้อยู่ในวินาทีคาบเกี่ยวความเป็นความตาย ผู้ช่วยอำเภอจ้าวก็ยังไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย กล่าวตำหนินายอำเภอเอินด้วยความชอบธรรม:
"ราชสำนักปฏิบัติต่อพวกท่านมามิได้น้อยเลย อนุญาตให้หัวหน้าเผ่าของพวกท่านเป็นขุนนาง ลดหย่อนแรงงานและภาษีให้ แถมยังมอบหนังสือ เมล็ดพันธุ์ และสอนวิชาเกษตรกรรม แต่เจ้ากลับมีความทะเยอทะยานเยี่ยงหมาป่า ตั้งใจทำให้แผ่นดินนี้ต้องประสบภัยสงคราม เจ้าสำนึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของราชสำนัก หรือคิดถึงพี่น้องร่วมเผ่าของเจ้าบ้างหรือไม่?"
นายอำเภอเอินหัวเราะเย้ย: "ข้าเพียงต้องการยึดที่ดินและอำนาจไว้ในมือตนเอง มันผิดตรงไหน? ราชสำนักหยิบยื่นของเล็กน้อยให้ ก็คิดจะอบรมสั่งสอนผู้คนของข้า ให้พวกเขาละทิ้งความเชื่อของตน ยอมจำนนต่ออำนาจของพวกเจ้าหรือ? ช่างน่าขันยิ่งนัก!"
ผู้ช่วยอำเภอจ้าวกล่าว: "การก่อกบฏเป็นความผิดที่ต้องล้างโคตรให้สิ้นเก้าชั่วโคตร ราชสำนักจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ นายอำเภอเอิน หากเจ้ารีบหันกลับยังทันเวลา อย่าให้ภัยลุกลามไปถึงวงศ์ตระกูลเลย!"
"หันกลับ? ข้าจะหันกลับไปทำไม? ตอนนี้คนที่ควรกังวลคือตัวเจ้าเองต่างหาก!"
"จ้าวซิงหลาน หากเจ้าไม่ยุ่งเรื่องของข้า ข้าก็จะไม่แตะต้องเจ้าชั่วคราว ถึงกับจะต้อนรับเจ้าเป็นแขกสำคัญด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ เจ้ารู้ความลับของข้าแล้ว ข้าจำเป็นต้องฆ่าเจ้า"
"วางใจเถอะ หลังจากเจ้าตาย ข้าจะเขียนจดหมายถึงบิดาเจ้าเอง แจ้งว่าเจ้าประสบพายุหิมะระหว่างปีนเขา หลงทางอยู่ในหุบเขาหิมะอันลึกลับ ร่างไม่เหลือซาก"
เขาพูดพลางก็หัวเราะขึ้นมา: "เจ้าเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ มาฝึกงานที่นี่ หมดวาระก็กลับไปอย่างเชื่อฟังดี ๆ ไม่ได้หรือ? ที่เจ้าอยู่ต่ออีกหลายปีนี้ เพราะเด็กสาวคนนั้นหรือ?"