พอไม่มีเสี่ยวเฮยอยู่ บริเวณรอบๆ ก็เงียบลงมากทันที
เดินมาถึงศาลาที่มีทัศนียภาพงดงามแห่งหนึ่ง อวี๋เป่ยหมิงเอ่ยถามเชิงหยั่งเชิงว่า "หว่านหว่าน อยากถ่ายรูปไหม? ศาลานั้นทรงสวยดี ออกแนวย้อนยุคน่ารัก เข้ากับชุดเธอมากเลย"
ซางเฟยหว่านไม่ค่อยชอบถ่ายรูปเท่าไหร่ พอได้ยินอวี๋เป่ยหมิงพูดถึง ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในมือถือนี่ ตัวเองไม่เคยมีรูปตัวเองสักรูปเลยด้วยซ้ำ
"ฉันไม่ค่อยชอบถ่ายรูป รู้สึกว่าถ่ายออกมาแล้วดูทื่อๆ ตอนที่ขึ้นรายการวาไรตี้ครั้งแรก ไป๋จวิ้นยังเอารูปฉันไปแขวนไว้ใต้เฮลิคอปเตอร์เลย ตั้งแต่ตอนนั้นมา ฉันก็เลยหมดความรู้สึกกับการถ่ายรูป"
อวี๋เป่ยหมิงพูด "งั้นให้ฉันลองถ่ายให้ดูสักรูปไหม ถ้าไม่ชอบเธอก็ลบทิ้งได้"
ซางเฟยหว่านคิดว่าก็ได้ กำลังจะยื่นมือถือให้เขา
อวี๋เป่ยหมิงพูด "ใช้เครื่องฉันเถอะ มือถือฉันเพิ่งเปลี่ยนรุ่นใหม่ ได้ยินว่าฟังก์ชันการถ่ายรูปแรงมาก เธอทำตามสบายได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ"
ซางเฟยหว่านก็เดินเข้าไปในศาลา นั่งลงอย่างสบายอารมณ์หน้าแผ่นไม้เอนยาว
อวี๋เป่ยหมิงยกมือถือปรับมุมกล้อง "แคร็ก" เสียงหนึ่ง ก็บันทึกภาพเงางามของซางเฟยหว่านไว้ในรูปได้
ซางเฟยหว่านเดินมาดูรูปในมือถือเขา เห็นซางเฟยหว่านในชุดกี่เพ้าคราม นั่งอยู่หน้าแผ่นไม้เอนยาว สายตามองไปยังผิวน้ำที่อยู่ไกลออกไปอย่างนิ่งเฉย แสงแดดส่องลอดเข้ามาพอดี ทิ้งความอ่อนโยนไว้บนเส้นผมของเธอ