เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เจียงซู่ยังคงรู้สึกสะท้อนใจอย่างยิ่ง
"และเพราะเรื่องนี้เอง มนตรีเมิ่งจึงสังเกตเห็นผม ก่อนย้ายผมไปยังสำนักบริหารกิจการพิเศษ ผมอยู่ที่นั่นรวดเดียวถึงเจ็ดปีครึ่ง"
"จริงสิ แล้วที่คุณถามเรื่องพวกนี้ มันเกี่ยวอะไรกับคดีหรือ?"
อวี๋เป่ยหมิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า "ไม่เกี่ยวอะไรหรอก แค่คุยเล่นเท่านั้น"
เจียงซู่: "……"
ระหว่างพูดคุยกัน พวกเขาก็ลงจากเขาและกลับมาถึงโรงเรียนมัธยมแห่งเดิมแล้ว
"หัวหน้าทีมเจียง คุณไปจัดการธุระเถอะ ฟ้ามืดแล้วพวกเราค่อยกลับมาเจอกัน"
ตอนนั่งรถมาเมื่อครู่ อวี๋เป่ยหมิงมองสำรวจคร่าว ๆ แล้ว แม้เมืองเล็กแห่งนี้จะไม่ใหญ่โตนัก แต่ก็มีทั้งโรงภาพยนตร์ ร้านอาหาร ห้างสรรพสินค้า และยังมีถนนคนเดินเลียนแบบโบราณอยู่สายหนึ่ง
ตอนกลางวันไม่มีธุระอะไร ก็น่าจะไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินกับซางเฟยหว่านได้ หากหว่านหว่านสนใจ แล้วไปดูหนังสักเรื่องต่อก็คงดี
แต่กลับได้ยินเจียงซู่ถามว่า "ตอนนี้พวกคุณสองคนอยากไปเดินเล่นในเมือง หรือหาที่พักผ่อนสักหน่อย?"
อวี๋เป่ยหมิงกล่าวว่า "ไม่ต้องรบกวนคุณหรอก พวกเราจัดการกันเองได้"
ทว่าเจียงซู่กลับกระตือรือร้นช่วยเปิดประตูรถให้พวกเขา "มนตรีเมิ่งสั่งให้ผมดูแลพวกคุณสองคนให้ดี ผมย่อมละทิ้งหน้าที่ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ผมมีรถอยู่ที่นี่ จะไปไหนก็สะดวก พวกคุณไม่ต้องเกรงใจ มา ๆ ขึ้นรถเร็ว!"
ภายใต้การต้อนรับอย่างกระตือรือร้นของเจียงซู่ พวกเขาจึงได้แต่ขึ้นไปนั่งในรถ
เดิมทีพวกเขาคิดจะออกไปเดินเล่น แต่เมื่อมีส่วนเกินชิ้นใหญ่ขนาดนี้อยู่ด้วย อวี๋เป่ยหมิงกับซางเฟยหว่านก็หมดอารมณ์จะเที่ยวเล่นเช่นกัน พวกเขาจึงหาโรงแรมใกล้ ๆ แล้วแยกย้ายกันกลับห้องพัก
หลังจากพวกเขาเข้าห้องแล้ว เจียงซู่ก็ยังไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป ยืนเฝ้าอยู่นอกประตูอย่างรับผิดชอบเต็มที่