เจียงซู่ได้ยินว่าพวกเขาไม่ให้คนของตัวเองตามไปด้วย ก็คัดค้านทันที:
"ไม่ได้ ฉันปล่อยให้พวกคุณเข้าไปในถ้ำตามลำพังไม่ได้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นขึ้นมาฉันจะไปรายงานกับมนตรีเมิ่งได้ยังไง?"
"คนอื่นไม่ไปก็แล้วไป แต่ฉันต้องไปด้วย"
"อีกอย่าง ลูกน้องของฉันหายไป ฉันเป็นหัวหน้าทีมต้องรับผิดชอบพาเขากลับมา"
เขาทำงานหนักต้อนรับมาทั้งวัน ถ้าไม่ให้ไปก็ดูไม่เหมาะจริง ๆ
ดังนั้น อวี๋เป่ยหมิงจึงตกลงให้เจียงซู่ตามไปคนเดียว
เสี่ยวเฮยก็กระโดดขึ้นเรือเร็วอย่างร่าเริง
อวี๋เป่ยหมิงคว้ามันลงมา: "แกไม่ต้องไป"
เสี่ยวเฮยร้องประท้วงเป็นเสียงเหมียว ๆ
"ครั้งที่แล้วในโลกภาพจิตรกรรมฝาผนัง ถ้าเราไม่ช่วยแกทันเวลา แกก็เอาตัวไม่รอดแล้ว ข้างในถ้ำไม่รู้สถานการณ์ อาจจะอันตรายกว่าครั้งก่อนอีก แกรออยู่ข้างนอกนี่แหละ ห้ามเข้าไป"
"เหมียว เหมียว!"
"ไม่ต้องห่วงฉัน เดี๋ยวกลับมาฉันจะซื้อไส้กรอกให้กิน"
"เหมียวเหมียว..."
เสี่ยวเฮยยังอยากตามไป อวี๋เป่ยหมิงวางเขตอาคมไว้ที่ชายฝั่ง ทำให้มันข้ามไปไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
เจียงซู่ลากป้าชุยที่ไม่เต็มใจนักให้ไปนั่งที่ที่นั่ง: "ในบ่อน้ำลึกจนมองไม่เห็นก้น ถ้าแกขยับตัวตกลงไปในน้ำ พวกเราจะไม่ช่วยแก"
พูดจบเขาก็สตาร์ทเรือเร็ว
ผิวน้ำเกิดระลอกคลื่นเป็นชั้น ๆ เรือเร็วแล่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าสำรวจยังสถานที่ลึกลับและไม่รู้จัก
เสี่ยวเฮยที่ริมฝั่งร้องเหมียว ๆ อย่างร้อนใจ มันพยายามพุ่งเข้าไปหลายครั้ง แต่ก็ถูกเขตอาคมขวางไว้