ซางเฟยหว่านอธิบายว่า "การดำรงอยู่ของวิญญาณนั้นเกิดจากความยึดติด สัตว์ทั้งหลายมีความรู้สึกที่จืดจาง ไม่มีความยึดติดมากมายนัก ย่อมไม่ถูกพันธนาการ แต่ทว่ามนุษย์ เนื่องจากถูกกวนด้วยอารมณ์ทั้งเจ็ดและความปรารถนาทั้งหก จึงก่อเกิดความยึดติดต่าง ๆ นานา เมื่อความยึดติดเข้มข้นและไม่สลายไป จึงกลายเป็นพันธนาการที่วนเวียนไม่ไปไหน"
พูดอยู่ก็มีคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้าสู่เรือสำราญอีกครั้ง หัวเรือจมดิ่งลงไปในคลื่น แล้วก็ดิ้นรนผุดขึ้นมาได้
ผู้คนในห้องโดยสารเรือ ไม่ว่าจะนอนหรือนั่ง ต่างก็กลิ้งล้มลงเพราะแรงเฉื่อย
สิ่งของบนโต๊ะร่วงหล่นแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
ไฟฟ้าดับกะทันหัน แสงในห้องโดยสารเรือมอดดับลงในทันใด
เสียงกรีดร้องดังระงม ราวกับวันสิ้นโลกมาถึง
วิญญาณในร่างของ "เจียงหลินต้า" ในตอนนี้ก็หวาดกลัวไม่น้อย เธอกว่าจะได้ร่างนี้มาแทบตาย แค่อีกไม่กี่วันก็จะสามารถฟื้นคืนชีพในฐานะ "เจียงหลินต้า" ได้แล้ว
หากต้องจมลงสู่ทะเลที่นี่ เธอก็จะไม่มีโอกาสได้แก้แค้นอีกเลย
เมื่อเธอเดินโซซัดโซเซหนีออกมาจากห้อง ก็เห็นทางเดินเต็มไปด้วยคนของทีมงาน ทุกคนถือโทรศัพท์มือถือด้วยความหวาดกลัว
"พวกเราจะไม่ต้องตายอยู่ที่นี่ใช่ไหม โอย ๆ ฉันยังหนุ่มยังสาว ยังไม่อยากตาย!"
"ทำไงดี ทุกสัญญาณขาดหายหมดแล้ว ติดต่อลูกเรือก็ไม่ได้! ใครไปดูห้องควบคุมบ้าง?"
"แต่ห้องควบคุมอยู่ที่ไหนล่ะ?"
คนที่พักอยู่ที่นี่ล้วนเป็นทีมงานกองถ่าย บนเรือทุกคนคือแขก แขกคนไหนจะคิดไปห้องควบคุม?