ทันใดนั้น สายฟ้าฟาดลงมา ฉายแสงสว่างวาบไปทั่วห้องจัดเลี้ยงชั่วขณะ แล้วความมืดก็ปกคลุมลงมา พร้อมกับเสียงฟ้าร้องครืนๆ ที่ทำให้ใจสั่น
ลั่วกังมองผ่านกำแพงกระจกของห้องจัดเลี้ยง เห็นลมฝนและฟ้าผ่าอยู่ข้างนอก คลื่นยักษ์ซัดซ้ำไม่หยุดบนผิวทะเล
ท่ามกลางคลื่นยักษ์นั้น มีเกาะเล็กๆ ค่อยๆ ผุดขึ้นมาอย่างช้าๆ
ลั่วกังรู้สึกแปลกใจ ทำไมกลางทะเลถึงมีเกาะผุดขึ้นมาได้? แล้วก็เห็น "เกาะ" นั้นเบิกตาสีแดงสดสองข้างออกมา ตามด้วยหนวดหนาๆ หลายเส้นยื่นออกมาจากใต้ทะเล โหมกระหน่ำคลื่นอย่างบ้าคลั่ง
"อ้า!" ลั่วกังตกใจจนทรุดลงนั่งกับพื้น
"ปลา... ปลาหมึกยักษ์!"
ลั่วกังตะโกนสุดเสียงด้วยความพยายามอย่างยิ่ง
"อะไรนะ ปลาหมึกยักษ์?"
ผู่เจินชิงกำลังจะมองไปทางที่ลั่วกังชี้ แต่ยังไม่ทันได้เห็นอะไรนอกหน้าต่าง ก็รู้สึกว่าเรือทั้งลำเอียงไปข้างหนึ่ง
ในไม่ช้าเรือก็เอียงเกือบ 90 องศา ผู่เจินชิงตกใจกลัวจนกอดราวบันไดไว้แน่นและกรีดร้องสุดเสียง
เจียงหลินต้ารู้สึกว่าเท้าเย็นเฉียบ ก้มลงมองก็เห็นน้ำทะเลไหลเข้ามาโดยไม่รู้ตัวเมื่อไหร่ ในไม่ช้าก็สูงขึ้นมาถึงระดับอกของเธอ
ภายใต้แสงไฟฉายที่สับสนวุ่นวาย เธอเห็นน้ำทะเลแดงฉานราวกับเลือด เหมือนกับ... เหมือนตอนที่เธอเคยกรีดข้อมือฆ่าตัวตายในอ่างอาบน้ำ น่าตกใจจนไม่อยากมอง...
ห้องจัดเลี้ยงทั้งห้องปกคลุมไปด้วยเสียงกรีดร้องและความตื่นตระหนก
ลั่วกังยังคงตะโกน: "โอ๊ยๆ หนวดของปลาหมึกยักษ์พันเรือสำราญไว้แล้ว ทำไงดี เราจะถูกกินทั้งหมดแน่!"