จางเสวี่ยเสวี่ยกำลังนอนพอกหน้ากากแล้วก็ดูถ่ายทอดสดไปพลาง ๆ จู่ ๆ เรือก็โคลงขึ้นมาทำให้เธอกลิ้งตกจากเตียงไปเลย
โชคดีที่หัวของเธอไปกระแทกกับหมอนข้างที่ร่วงลงมาพร้อมกันพอดี ไม่งั้นหัวคงแตกเอาง่าย ๆ
หลังจากปีนขึ้นมาได้ เธอก็ลอกหน้ากากออกแล้วเดินไปดูที่ประตูกระจกบานเลื่อน
เห็นระเบียงด้านนอกประตูกระจกมีคลื่นทะเลสาดเข้ามาอย่างต่อเนื่อง แล้วก็ไหลกลับลงทะเลไปตามซอกราวระเบียง
ด้านนอกบนผิวทะเลที่มืดมิด ฝนตกลงมาอย่างหนัก ทั้งลำเรือสำราญเหมือนใบไม้แห้งที่ลอยอย่างไร้ที่พึ่ง ฝ่าคลื่นลมที่โคลงเคลงไปมาอย่างยากลำบาก ทำให้รู้สึกหวั่นใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เปิดโทรศัพท์มือถือดู กลุ่มงานของทีมงานรายการก็พูดคุยกันอย่างวุ่นวาย:
[เสี่ยวโจวช่างกล้อง: ทำไมจู่ ๆ ฟ้าถึงเปลี่ยนล่ะ? กรมอุตุนิยมวิทยายังบอกว่าสองวันนี้อากาศแจ่มใสอีก! หลอกกันอีกแล้ว!]
[เสี่ยวหวังช่างแต่งหน้า: น่ากลัวมากเลย! คลื่นลูกใหญ่ซัดมาที่กระจกหน้าต่างฉันโดยตรง โชคดีที่เพิ่งได้รับแจ้งจากผู้กำกับให้ปิดหน้าต่างไว้ ไม่งั้นน้ำทะเลคงเข้าห้องไปแล้ว]
[เสี่ยวจางช่างไฟ: ฉันเพิ่งจะรู้ซึ้งถึงพลังของทะเลเลย รู้สึกว่าตัวเองเหมือนมดตัวหนึ่ง น่ากลัวมาก ไม่กล้านอนเลย]
[เสี่ยวโจวช่างกล้อง: ฉันก็ตื่นเต้นมาก ไม่อยากนั่งเรือสำราญอีกแล้ว]
[ผู้กำกับ: ทุกคนอย่าตื่นตระหนก น่าจะไม่มีอะไร @ซางเฟยหว่าน พายุฝนในทะเลจะจบลงเมื่อไหร่ พอจะทำนายได้ไหม? พวกเราน่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหม?]
ผู้กำกับบอกให้ทุกคนอย่าตื่นตระหนก แต่ตัวเขาเองตื่นตระหนกจนแทบบ้าแล้ว เลยต้องเอ่ยถึงซางเฟยหว่าน หวังว่าจะได้คำตอบที่แน่นอนสักหน่อย