"พ่อ...พ่อกลัวผมงั้นเหรอ?" ไป๋ฮุยดูเสียใจอย่างชัดเจน "ผมเป็นลูกชายของพ่อนะ! ไม่ว่าพ่อจะทำให้ผมเสียใจแค่ไหน ผมก็ไม่มีวันทำร้ายพ่อ!"
แต่ไป๋เฉิงเฟิงนั้นตกใจจริง ๆ
ตั้งแต่ไป๋ฮุยถูกสลับกลับไปเป็นดวงชะตาดาวหายนะอัปมงคล ไป๋เฉิงเฟิงเพื่อไม่ให้โชคร้ายแปดเปื้อนถึงตัว แม้แต่จะมองหน้าลูกชายคนนี้สักครั้งก็ไม่กล้า รีบส่งคนจัดการพาแม่ลูกคู่นี้ไปไกล ๆ ทันที
บัดนี้ เขายิ่งไม่กล้าเข้าใกล้ไป๋ฮุย
เห็นว่าไป๋ฮุยยังพยายามจะชิงความรักของพ่อคืนมา ไป๋เฉิงเฟิงก็ตกใจสุดขีดตะโกนว่า "การ์ดอยู่ไหน? ใครก็ได้! ใครก็ได้!"
เขารีบวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนก ซึ่งกลับทำให้ไป๋ฮุยโกรธเกรี้ยวสุดขีด
ปากของไป๋ฮุยบ่นพึมพำอะไรบางอย่างไม่ชัดนัก
แล้วไป๋เฉิงเฟิงก็หยุดฝีเท้ากึก ยืนตัวแข็งค้างไปมั่น
ขณะนั้น ทีมรักษาความปลอดภัยใกล้ ๆ ตื่นตัวจากเสียงเมื่อครู่ พากันเดินเข้ามารอบตัว
ไป๋ฮุยพูดเบา ๆ ว่า "ผมไม่เป็นไร ทุกคนไปทำงานต่อเถอะ"
ไป๋เฉิงเฟิงกลับพูดตามคำของไป๋ฮุยแบบเครื่องรากอย่างไร้ความรู้สึกว่า "ผมไม่เป็นไร ทุกคนไปทำงานต่อเถอะ"
"ประธานไป๋..."
"ไสหัว!"
ไป๋เฉิงเฟิงที่มักเป็นคนสุภาพอ่อนโยน ไม่เคยข่มขู่ใคร กลับตวาดลูกน้องต่อหน้าสาธารณชน
ทีมรักษาความปลอดภัยตกใจกลัว รีบถอยห่างออกไป
ไป๋ฮุยเดินเข้ามา ตบไหล่ไป๋เฉิงเฟิงเบา ๆ "ครับพ่อ ต่อจากนี้ผมจะเป็นลูกที่ดีของพ่อ ทานการบุญคุณ ดูแลพ่อจนถึงวาระสุดท้าย ธุรกิจของไป๋ซื่อพ่อส่งมอบให้ผมอย่างวางใจได้เลย"