พูดจบ จางเสวี่ยเสวี่ยก็วิ่งเร็วตรงไปทางทะเลสาบ
ไป๋จวิ้นลูบอกตัวเอง ขัดฟันใจแล้ววิ่งตามจางเสวี่ยเสวี่ยไปอย่างไม่คิดชีวิต
อีกไม่นาน เบื้องหน้าก็เผยโฉมผิวน้ำกว้างใหญ่ของทะเลสาบ แสงไฟริมฝั่งสาดส่องลงบนผืนน้ำระยับระรื่น สงบและงดงาม
ไป๋เฉิงเฟิงยืนอยู่ริมทะเลสาบ ก้าวเดินไปทีละก้าว ๆ ตาเห็นแล้วว่าอีกเพียงก้าวเดียวก็จะตกลงไปในน้ำ
ไป๋จวิ้นพุ่งทะยานออกมา ตะโกนลั่นว่า "พ่อ!"
ไป๋เฉิงเฟิงสะดุดฝีเท้าทันที ค่อย ๆ หันหัวมา ดวงตาวูบแววหนึ่งของความร้อนรน
แต่ไม่นานนัก ความรู้สึกนั้นก็เลือนหายสิ้นสภาพ เหลือเพียงความไร้ซึ่งจิตวิญญาณ
เขาพูดเสียงเรื่อยเปื่อยว่า "เธอเป็นดาวหายนะ ไม่มีสิทธิ์เป็นลูกชายฉัน"
จางเสวี่ยเสวี่ยมองแวบเดียวก็เห็นปัญหา "เขาถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิง!"
ทั้งสองกำลังจะเข้าไป ไป๋ฮุยก็เดินออกมาจากร่มไม้ ยิ้มอย่างชั่วร้ายเย็นยะเยือก "ไป๋จวิ้น ซางเฟยหว่าน! แค้นของฉัน วันนี้ในที่สุดก็ได้ชำระเสียที!"
แต่พอสายตาตกลงบนใบหน้าของจางเสวี่ยเสวี่ย ก็อึ้งขึ้นมาเล็กน้อย "เธอไม่ใช่ซางเฟยหว่าน? ทำไมซางเฟยหว่านไม่มา?"
กับดักคืนนี้ คือสิ่งที่เขาจัดเตรียมไว้เฉพาะสำหรับไป๋จวิ้นและซางเฟยหว่าน
เมื่อครั้งนั้น ถ้าไม่ใช่ซางเฟยหว่านแอบเล่นกลอุบายลับ ๆ ตัวเองจะไปมีทางไหนที่จากทายาทผู้สืบสกุลโดยชอบธรรมของตระกูลไป๋ มากลายเป็นคนโชคร้ายที่ทุกคนเหยียบย่ำได้
เพื่อการแก้แค้น เพื่อจะเอาคืนทุกสิ่งที่เป็นของตัวเอง หลายปีมานี้ไป๋ฮุยต้องลำบากตรากตรำ โดนรังแกจนขาดใจ ยากจนที่สุดครั้งหนึ่งแทบจะอดตายอยู่ในกองขยะ
โชคดีที่เขาสู้ผ่านมาได้