จวนตระกูลซาง
ค่ำวันนี้ ซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงตั้งใจจะใช้ความมืดยามราตรีสำรวจสภาพของโลกใบนี้
แต่ทั้งสองเพิ่งกลับเข้าห้องได้ไม่นาน อวี๋เป่ยหมิงก็ถูกพ่อซางเรียกไปถวายยา
พ่อซางดูท่าทางร่างกายไม่ค่อยดี ต้องดื่มยาปรับสมดุลเช้า-เย็น
กระนั้นตอนที่เขาดุคน เสียงกลับกังวานหนักแน่น ไม่เห็นวี่แววอาการเจ็บป่วยแม้แต่นิด
"ยาร้อนแบบนี้เธอเอามาให้ฉัน ต้องการต้มฉันให้สุกงั้นเหรอ?"
"ยาวางทิ้งไว้นานจนเย็นชืด ประสิทธิภาพย่อมไม่ดี ทำไมไม่รีบเอามาให้ตั้งแต่แรก?"
อวี๋เป่ยหมิงกล่าวว่า "ตอนเอามาให้คุณ คุณก็บอกว่าร้อนไป"
พ่อซางเดือดดาลโกรธจัด "เธอกล้าเถียงฉันใช่ไหม!"
อวี๋เป่ยหมิงจึงเงียบเสีย กลัวจะบานปลาย เรื่องยังไม่ชัดเจน เขาไม่อยากหาเรื่อง
แต่เขาไม่หาเรื่อง เรื่องกลับมาหาเขาเอง
"ทำไมเงียบไปเลย? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าในใจเธอไม่ยอมรับ!"
"คุณจะคิดอย่างนั้นผมก็ทำอะไรไม่ได้"
"นี่มันน้ำเสียงอะไรกัน? รับใช้ยาให้ฉันแค่นี้กะจะไม่เอาใจใส่แล้วงั้นเหรอ?"
อวี๋เป่ยหมิงถอนใจ "แล้วยานี้จะดื่มต่อไหมครับ?"
"ยาเย็นจนหมดแล้ว ยังจะให้ฉันดื่ม หวังให้ฉันป่วยไม่หายตลอดไปงั้นสินะ?"
"งั้นผมเอาลงไปอุ่นใหม่"
แทบเอาไม่ได้ที่จะอุ่นยาใหม่จนเสร็จ แล้วจ้องดูพ่อซางดื่มยาลงไป
อวี๋เป่ยหมิงกำลังจะเดินออก ก็ได้ยินเสียงสั่งจากด้านหลังว่า "ฉันอนุญาตให้เธอไปแล้วเหรอ?"
อวี๋เป่ยหมิงจำใจหันกลับไปถาม "ยังมีธุระอะไรอีกไหมครับ?"